نشخوار چند تا کلمه

این پست قرار نیست فاخر باشه. البته نه اینکه بگم قبلی ها فاخربودن..نه، فقط اون ها با قصد فاخر بودن نوشته شدن. اما برای این یکی اصلا اینطور نیست. حس می‌کنم اینطوری گفتنش فشار رو از روی قلمم بر‌می‌داره.

پس، اگر وقتتون آزاده بخونید ؛)

امروز بعد از چندسال دوباره طاقچه رو نصب کردم.. البته قبل تر از اون از طریق وب وارد حسابم شده بودم اما چون وب بود به کتابگردی دسترسی نداشتم.

فکر می کردم طاقچه مثل همون زمان ها بخش پسندیده هام رو از یه تاریخی به بعد حذف کرده باشه. اما اینطور به نظر نمی رسید. همونجور که تند تند صفحه رو به بالا می کشیدم تا بریده های قدیمی رو پیدا کنم اتفاقی این رو دیدم. نگهش داشتم چون حس می کردم بعدا به خوندنش نیاز پیدا می کنم.

نمی دونم اسمش چیه. نشخوار فکری؟ OCD؟ کمال گرایی؟ زیاد فکر کردن؟ اون یکی اسمش چی بود.. اورثینک؟ ولی، واقعا فکر نمی کنم هیچکدوم از اینها واقعا باشه.. به عنوان یه بیماری، یه درد بی درمون(؟!) زیادی اسمش خوشگله!

چون توی حیطه روانشناسی آدم حاذقی نیستم پس الکی الکی روی خودم برچسب نمی گذارم و دلم نمی خواد از اون دسته از نوجون هایی باشم که یه افسردگی گرفتن دستشون و از این ور به اون ور هی آه هی وای!

ولی حقیقتی که نمی تونم انکار کنم اینه که گمونم از هر کدومشون یکم بیشتر از حالت عادی دارم و به مجموعشون شاید بشه گفت:

زیاد فکر کردن!

می دونید، فکر کردن جنبه های مثبتش زیاده. مثلا خلاقیتتون میره بالا تر، قوه تخیل قوی تری نسبت به بقیه پیدا می کنید و همچنین شما می تونید هر چقدر بخواید فکر کنید. صبح تا شب، هر ثانیه، هر دقیقه هر کجا که باشید. تازه بدون محدودیت زمانی یا مکانی!

اما، یک جا هست که اوضاع خراب می شه.

اگر نتونید افکارتون رو کنترل کنید بعد از مدتی متوجه می شید که اون شما رو کنترل می کنه!

اون جاست که اگر توی مغز تون یه حضور غیاب ساده کنن نتیجه میشه:

-اعتماد به نفس؟

+اسمشون جدیده، تا حالا همچین کسی اینجا بوده؟

-توانایی دوست یابی؟ کجاست؟ خیلی وقته ندیدمش!

+هنوز برنگشتن قربان

-قدرت تصمیم گیری( خصوصا برای بی اهمیت ترین چیز ها)؟

+ قربان متاسفانه نامه استعفا شون تازه پیدا شده!

خلاصه که روی خیلی از جنبه ها تاثیر گذاره. فرستادن یه پیام ساده تبدیل میشه به پر مشقت ترین کارتون جوری که ممکنه مدت زیادی صرف این کنید که ایموجی قلب صورتی بهتره یا قرمز؟ و بعد با خودتون بگید:

+اوه نه توی پیام قبلی از هر دوش استفاده کردم تکراری به نظر می رسه.

+وایسا! پیام های قبلی رو نگاه کن، تو همیشه مکالمه ها رو شروع کردی.

+شاید نمی خواد باهام صحبت کنه. چرا باید مزاحمش بشم؟

و در نهایت اگر خیلی به نظرت واجب نباشه پیام پاک میشه

البته فرستادنش هم واویلاست چون هر دقیقه احتمالا چک می کنی که خونده یا نخونده

«اگر خونده و چیزی نگفته یعنی جک بی مزه ای که اون دفعه تعریف کردم رو یادش اومده؟ به خاطر همینه؟ یا شایدم ایموجی زیادی گذاشتم. اصلا از اولش هم نباید می فرستادم. اصلا چرا با من دوست شده.. وای خیلی خیلی خجالت آوره...»

نمیشه گفت زیادی بزرگش کرده چون توی اون لحظه واقعا برای اون فرد قضیه همون قدر بزرگه که می بینید. این به این معنی نیست که همچین فردی به کسی پیام نمی ده یا اینکه یه پرده کشیده دورش و واقعا برای هر پیام این شکلی میشه نه اما همچنان وجود همچین حسی رو نمیشه انکار کرد.

و البته که این فقط به یه پیام محدود نمیشه. بیاین یه مثال دیگه رو هم ببینیم:

«توی شیرینی فروشی رعنا قراره کیک تولد انتخاب کنه، بله بله تولد خودشه! مامانش میگه اون کیک خامه های رنگی و طرح دار خوب نیستن. اون هم باهاش موافقه اما انگار یه جایی ته دلش پیش اون کیک های فانتزی سمت چپ یخچال شیرینی فروشی گیر می کنه ولی مهم نیست چون مامانش درست می گه و خب.. حرفش منطقیه.

پس توجه اش رو می ده به ویترینی که طرح هاش قدیمی ان اما با خامه شکلاتی جینگول پینگول شدن. خوبه چون رعنا عاشق شکلاته و در نهایت سه تا طرح رو فینال دعوت می کنه . یکی رو بیشتر از بقیه دوست داره. انتخاب کردن آسون به نظر می رسه، البته تا وقتی که قیمت ها رو ندیده. اونی که رعنا بیشتر دوست داره گرون تر از همشونه. پس ناخوداگاه دچار تردید میشه. مامانش میگه عجله کنه چون مهمون ها دارن می رسن و باید زودتر تصمیم بگیره.

خانواده رعنا خداروشکر مساله مالی ای نداره اما.. این درسته که اون خودخواه باشه؟ این چند وقت مامانش هزینه های زیادی کرده مخصوصا برای تولدش پس از اون انتخاب هم می گذره. صدای مامانش میاد که میگه عجله کنه. همینجوری دستش سمت کیکی میره که حتی بین اون سه تا هم نبود.«همین عاالیه، بریم؟» اما نیست. موقع رفتن، چشمش به فاکتور می افته. این کیکه از منتخب اون هم قیمتش بیشتر بود. اگه می تونست همون لحظه که از خیابون میگذشت می نشست روی زمین و گریه می کرد. اما تولدش بود و خانوادش برای خوشحال کردن اون تلاش زیادی کردن. پس مهم نیست.. کی به کیک اهمیت میده؟ ولی دروغ چرا هنوزم نگاهش سمت ویترین کیکیه که می تونست داشته باشتش اما خودش نخواست و حتی به اون چیزی هم که اولویتش بود نرسید. چه خجالت آور..»

منم از این تصمیمات الکی زیاد گرفتم و تقریبا هیچوقت نتیجه خوبی هم نداشتن. داشتن یا نداشتن کیک یا چیزی شبیه به این واقعا برای من مساله مهمی نیست اما این روند تصمیم گرفتنم هست که من رو آزار میده.

شاید 90 درصد تصمیم های این شکلی رو بشه به این شکل خلاصه کرد:

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی!

ولی چرا گفتم اعتماد به نفس رو هم تحت سلطه خودش در میاره؟

پاسخش ساده هست. کافیه کمی از احساسات درونی خودتون در همچین مواقعی رو با اطرافیانتون به اشتراک بگذارید، معمولا با همچین جملاتی رو به رو می شید:

+وای تو هم خیلی داری بزررررگششش می کنیی

+تو که همیشه ی خدا استرسس داری

+خسته، آره تو همیشه خسته ای

و...

پس گاها نتیجه این میشه که فرد تا حد امکان بروز احساسات درونیش رو به حداقل می رسونه و در عوض با جامعه هماهنگ تر میشه و مطابق موقعیت و رفتار اطرافیان یه احساس نمایشی رو بروز میده.

کم کم هم باورش میشه که واقعا زیادی داره همه چیز رو برزگ میکنه. و دوگانگی عمیقی درون فرد ایجاد میشه

«اگر واقعا الکی دارم بهش توجه می کنم پس چرا اینقدر برام دردناکه و اگر واقعا اینقدر من رو اذیت میکنه چطور مشکلی پیش پا افتاده شمرده میشه؟..»

گاها هم با عبارت «راست میگه..شاید واقعا زیادی بزرگش کردم» تموم میشه

شاید چیز کوچیکی به نظر برسه و شاید اون موضوع واقعا مشکل خاصی نباشه اما چیزی که نمی شه انکار کرد اینه که اون فرد واقعا داره آسیب می بینه.

و کم کم نتیجه اش میشه این که توی هر شرایطی نگاه فرد فرد میشه سمت بقیه که دارن چیکار می کنن؟ نظرشون چیه؟

برای اینکه بتونن مثل اونها رفتار کنن. البته زود قضاوت نکنید! این افراد از خط قرمز هاشون نمی گذرن اما خوب می دونن که طرد شدن حتی توی یه جامعه کوچیکی مثل محل کار،مدرسه و.. چه احساسی داره و دلشون نمی خواد که دوباره همچین اتفاقی بیافته.

نمی‌دونم آخرش باید به چی برسم. قبول کردنش برای من سخته ولی شاید اصلش اینه که قرار نیست «برسم».

و خب..قرار نیست یه جایی باشه که بگم حله! ، دیگه از این به بعد شک نمی‌کنم، گیر نمی‌کنم و ذهنم پینگ‌پنگ بازی نمی‌کنه با خودش. ولی اینو می‌دونم که… چندتا چیز کوچیک هست که دارن منو نجات می‌دن. مثلاً اینکه اون لحظه‌ای که داشتم پیامو پاک می‌کردم، یه صدای کوچیکی گذرا گفت:

«ولش کن، بفرست. فوقش چی می‌شه؟»

و البته بعدش هزار تا فکر دیگه اومد، ولی همون یه لحظه، کافی بود که پیامه فرستاده بشه.

حقیقتش اینه که شاید مغزم هیچ‌وقت دست از تحلیل برنداره. شاید هیچ‌وقت مطمئن نباشم که تصمیم درستی گرفتم. شاید همیشه یه بخشی از وجودم بگه «باید بهتر می‌بود» یا «زیادی احساسی بودی» یا «زیادی بی‌احساس شدی»

ولی می‌دونم یه بخش دیگه هم وجود داره..

همونی که می‌گه:

«اشکال نداره اگه گاهی اشتباه کنی.»

«اشکال نداره اگه همیشه مطمئن نباشی.»

«اشکال نداره اگه یه بار فقط دلت بخواد یه چیزی رو بخوای، چون دلت خواسته.»

همین صدا، حتی اگه ضعیفه، حتی اگه بین هزارتا تا فکر دیگه گم می‌شه، داره تلاش می‌کنه که بمونه.که هر بار یه ذره بلندتر بشه. شاید یه روزی بتونه وسطِ اون قضاوت‌ هاب درونیم بگه:

«تو هم حق داری گاهی فقط زندگی کنی، بدون اینکه از قبل همه‌چی رو بفهمی، حساب‌کشی کنی یا تایید بگیری.»

و منم می‌خوام به اون صدا یه فرصت بدم. نه چون خیلی قویه، بلکه چون خیلی تنهاست. شاید اگر من همراهش باشم، اونم یه روز بتونه همراهِ من بمونه.

راستش رو بخواید، نمی‌دونم قراره آخر این ماجراها چی بشه. نه می‌تونم قول بدم از فردا همه‌چیز عالی میشه، نه می‌خوام ادای کسی رو دربیارم که راه‌حل قطعی داره.

فقط می دونم، من هنوز اینجام.

با همه‌ی تصمیم‌گیری‌های افتضاح، فکرهای کش‌دار، پیام‌های فرستاده‌نشده، انتخاب‌های نصفه‌نیمه،

با همه‌شون، هنوز اینجام.

شاید ما لازم نیست همیشه همه‌چی رو درست انتخاب کنیم. شاید فقط باید یاد بگیریم که وقتی خراب هم کردیم،

باز خودمون رو دوست داشته باشیم. باز لبخند بزنیم، حتی اگه نصفه. باز شونه‌ی خودمون رو بگیریم و بگیم: «بیا بریم، دوباره امتحان کنیم.»

امروز امیدوارم بتونم، با وجود همه‌ی تردیدها و فکرها، کیکِ زندگیم رو انتخاب می‌کنم.

نه چون مطمئنم بهترینه، چون دلم می‌خواد یه بار هم به خودم فرصت بدم که «کافی بودن» رو تجربه کنه.

همین.

و شاید، فقط شاید، همین "کافی بودن" یه‌جور خوبیِ کوچیکه که بعداً بزرگ‌تر می‌شه. یه روزی اونقدر بزرگ می‌شه که توی ویترینِ قلبم، کنار بقیه‌ی خاطره‌ها بدرخشه.

فعلاً تا همون‌جا کافیه.