گاهی نیاز شدیدی حس می‌کنم برای فرار از واقعیت، یعنی وقت‌هایی که شاید حتی بدون دلیل خاصی احساس آزار می‌کنم. در این موقع‌ها، میلم به دراگ‌زدن زیاد می‌شود، یه نخ سیگار هم که بکشم می‌فهمم که داستان خیلی جدی‌تر است و مساله سیگار نیست. فهمیدن اینکه اوضاع خیلی خراب‌تر از این است که سیگار درستش کند باعث می‌شود که حالم بدتر شود و از سیگار هم بیشتر بدم بیاید. انگار که سقف دنیا پایین آمده و یا شاید قند خون روان افتاده و بدون فکری مشخص احساس رنج می‌کنم.
امروز بعد از اینکه آشغال‌ها را گذاشتم و خواستم به سمت خانه برگردم دوباره اینطور شدم. دلم یک مخدر می‌خواست. بالا ولی نرفتم و خواستم کمی با خودم خلوت کنم، ضمن اینکه گوشی هم پیشم نبود که با «دیدن» خودم را تخدیر کنم. سمت پارک رفتم و متوجه شدم که این میل به تخدیر از یک درد می‌آید. اما مثکه این درد را من از نوجوانی آن را داشتم و کوته فکری است که تصور کنم چیزی موخر است. شاید از دوران مدرسه. نیاز به تمام شدن مدرسه کوفتی انگار به دنیای بزرگسالی راه‌یافته و اکنون زندگی روتین تبدیل به کلاس عربی بی‌پایان شده است. با این تفاوت که در آن زمان ساعت هرچقدر هم کند اما در گذر بود اما انگار اینجا فقط مردن می‌تواند راحتم کند.
با آرامش سراغ مغزم رفتم تا بند دلش را باز کند و سریع فهمیدم که این نیاز به تدخیر از اینجا می‌آید که من با خودم راحت نیستم. انگار در گوشت و پوستم سم ریختند و تنها مرگ می‌تواند مرا از این سم برهاند (رجوع خودکشی به عنوان یک مکانیزم سوروایوال).
راه پایان این احساس اما خیلی واضح‌تر از آن بود که فکر می‌کردم. راهش این بود که تعادل را به زندگی برگردانم. یعنی به اندازه کار کنم، کمتر به دنبال رهایی موقتی باشم و رفتار سالم از خودم نشان دهم. رفتار سالم یعنی جایم را جمع کنم، حمام بروم، لباس‌هایم تمیز باشد و حواس‌پرتی‌های اضافی را قلم بگیرم. همه کارهایی که کوچکند اما تاثیرش آنقدر زیاد است که حتی فکرش هم ذهن آدم را خلوت می‌کند.
نکته بعدی این بود که اخیرا متوجه شده بودم برخلاف تصورم با خودم و احساساتم رو راست نیستم و با اینکه تصورم از خودم فردی است که آغوشش برای دنیا و افکار نو باز است اما در اصل در درونم محافظه‌کارانه فکر می‌کنم و تلاش می‌کنم تا احساساتم را کنترل کنم به نحوی که حتی آن‌چیزهایی قشنگی که روحم را می‌ساخت در این رویکرد محافظه کارانه، مایه مشقت شده‌اند. برای مثال من به شناخت طبیعت و دقت در خطوط، سازوکار و فلسفه گیاهان و حیوانات علاقه‌مند بودم اما یادم رفته بود که چون این‌ها را به عنوان ویژگی‌های خودم می‌شناسم گاهی بدون آنکه میل به کنجکاوی درموردشان داشته باشم خودم را مجبور می‌کنم که درموردشان بدانم. یعنی کاری که روزی مایه باز شدن فکر بود با رویکردی اشتباه اکنون شبیه به یک وسواس اجباری تبدیل شده است.
درحالی که نزدیک پارک بودم و صرفا اجباری در درونم بود که زود اطراف را ببینم و برگردم (که فقط بگویم آره رفتم و با خودم خلوت کردم)، یکباره در ذهنم خواستم که اصلا با هیچ احساسی درگیر نشوم. نه تلاش کنم که تمام شوند، نه ادامه پیدا کنند و نه شروع شوند و فقط تماشاچی باشم. پس برای لحظه‌ای تلاش کردن در ذهنم برای هرکاری را رها کردم. درنتیجه این فکر مایندفول‌وار، همان لحظه آرام شدم. شرط می‌بندم اگر سیستمی در دنیا بود که می‌توانست میزان در لحظه التهاب را اندازه بگیرد، می‌گفت که فیزیولوژی‌ام هم آرام‌تر شده.
یاد آن سکانسی از فیلم (1999) American Beauty افتادم که پسرک داشت از چرخ خوردن یک پلاستیک در هوا لذت می‌برد. لحظاتی که انگار نه فقط من بلکه کل دنیا گاه به آن نیاز دارد. اصلا کسی می‌تواند امروز ویدیویی از پلاستیک زباله ببیند و بی‌آنکه به بخشی از نظام‌باورهایش آزار رسد، صرفا از دیدن پرواز یک پلاستیک لذت ببرد؟!
شما را نمی‌دانم ولی من نیاز دارم به راحتی و آسایش اما نه در بیرون. تلاش برای رسیدن به راحتی در بیرون، روشی دیگر از کنترل است. کنترلی که نه‌تنها رسیدن به راحتی را ایجاد نمی‌کند بلکه خود می‌تواند مخلی قوی در مسیر جریان زندگی باشد.
