ویرگول
ورودثبت نام
آ ت ن ا
آ ت ن ادختری که از روز های زنده و مرده اش مینویسد...✨️ چنل تلگرام: @Dokhtarak_Nevisandeh
آ ت ن ا
آ ت ن ا
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

میخوام بمیرم اما خودکشی؟ نه.

گاهی دراز میکشم روی تخت و به سقف خیره میشم. بدنم سنگین میشه و سرم شروع میکنه به سر و صدا، انگار که کسی مدام قابلمه هایی رو به هم میکوبونه یا درها رو پشت سر هم باز و بسته میکنه. بعد یهو سکوت میشه، سکوت مطلق، اون لحظه به همه چیز فکر میکنم و فرض میکنم اونور سقف خداست و باهاش عهد میبندم که دیگه نمیخوام زندگی کنم.
همه ی حالات رو در نظر میگیرم، به فردایی که بیدار نمیشم فکر میکنم، به رویاهام فکر میکنم که قرار نیست هیچ وقت تجربه بشن، به خانوادم فکر میکنم، به دوستام فکر میکنم، به اون آدمایی که دلتنگشونم فکر میکنم، به کتابایی که نخوندم فکر میکنم، به دانشگاه و صندلی ها فکر میکنم، به چمن محوطه که عاشقشم و گاهی دراز میکشیدم و اهنگ گوش میکردم یا از درخت ها عکس میگرفتم هم فکر میکنم، به شغلی که میخواستم داشته باشم و به موقعیت هایی بدون حضور من. به فیلم هایی که عاشقشون بودم و رویای دیدن دوبارشون رو با آدمی توی سرم ترسیم کردم. به فیلم هایی که ندیدم هم فکر میکنم. به شهرایی که آرزوی دیدنشونو دارم، کشوری که توی ذهنم قراره مدتی بهش مهاجرت کنم، به دریا فکر میکنم که اخرین بار چی بهش گفتم، به اسمون و ابرایی که دیگه نمیتونم ببینم، به عشق فکر میکنم‌.
و در تمام این مدت به سقف خیره شدم. بعد به مراسم ختمم فکر میکنم به اینکه چه کسایی گریه میکنن، به اینکه واقعا کسی از نبودنم ناراحت میشه؟ یا چند روز بعد فراموش میشم؟ به این فکر میکنم چه کسایی توی اون مراسم ختم مضحک که عده ی زیادی فقط تظاهر به ناراحت بودن میکنن، شرکت میکنن و واقعا ناراحتن. به اینکه آدما بعد مرگم چی میگن، به اینکه چجوری قضاوتم میکنن در حالی که من دیگه نمیتونم تلاش کنم چیزی رو ثابت کنم و اسوده توی گودال کوچیکی برای همیشه خوابیدم. به ناهار بعد ختم فکر میکنم و امیدوار میشم که با مرگ من ناهار خوبی گیر ملت میاد و بعد به زندگی شون برمیگردن.
به روزهای بعدِ نیستی فکر میکنم، به اینکه خونه بدون من چه شکلیه، به اینکه دوستام اون حرفایی که به من میزدن رو با کی میزنن، به اینکه چند روز بعد فراموش میشم.
به اتاق مرتبِ بعد مرگ فکر میکنم، به ظرف هایی که موقع ناهار و شام یکی کمتره. به همه چیز منهای یکی فکر میکنم.
به شب ها فکر میکنم، به روزها.
اغلب تا اواسط این افکار منصرف میشم و با اون بدن سنگین بلند میشم و به خدایی که اون طرف سقف داره بهم گوش میده میگم، فعلا قیدشو زدم. میخوام ادامه بدم.
اما گاهی هم تا ته داستان میرم و از نبودن، هیچ پشیمون نمیشم. بعد به خودم میگم، خب حالا چطوری بمیرم؟
توی سکوت به سقف خیره میشم و بعد خم میشم و از کشوی بغل تخت کتابی که تازه خریدمش رو در میارم و صفحه ی اولشو باز میکنم.

سکوتزندگیمرگخیالسقف
۰
۰
آ ت ن ا
آ ت ن ا
دختری که از روز های زنده و مرده اش مینویسد...✨️ چنل تلگرام: @Dokhtarak_Nevisandeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید