
لنگر میاندازم به سوی آسمان، بلکه این آهن زنگین، یک جایی میانِ آبیِ مواجِ آسمان گیر کند و قلابش بگیرد بین نرمی و سفیدی ابر ها.
اما آن فلز سخت با شتاب به سویم برمیگردد و در زمین خاکی فرو میرود.
قلاب قصه ام همین جا قفل شده و قرقره اش، مقابلم تاب تحمل ندارد.
این است انسان افسون شده ی محصور در زمین.
همین بشر خودمختار که سراسر هیچ است.
همین پرنده ای که بال ندارد.
همین چشمانی که آن سوی دیوار را نمیبینند.
و همین سری که مدام حرف میبافد.
چیست فلسفه ی زیستن، چرایی بی بال بودن اشرف مخلوقات و این غل و زنجیر، چیست.
من همین دوپایم. همین دو دست، و همین سر. و بی شمار کلمه.
لنگر میاندازم به سوی اقیانوس. میخواهم در زمین غرق شوم.