
این قلب من است، این مشت تپنده ی کوچک.
قلبی که تیر میکشد و میتپد، می تپد و باز هم تیر میکشد.
به خنجری میماند که گاهی از میانه و گاه از کناره ی این مشت تپنده میگذرد و راه رگ ها را پاره میکند.
هنگامی که هوا وارد ریه میشود نفسی نمانده، و رگ ها دیگر رمقی ندارند. گویی قلب در جنگ با خنجر های سهمگین، شکست خورده ای بزرگ است.
پاها، توان و تحمل این انسان شکست خورده را ندارند، زمین میخورند.
گویی زانُوان پوچ میشوند و پوچی، خالی از هر توانی برای ایستادن است. برای ادامه دادن.
برای به تصویر کشیدن بشریت. شکوهی که زمین خورده. تنی که توانی ندارد.
و جانی که رویاهایش در آسمان ها و خود، در زمینی خاکی سیر میکند.
این شکست است. نهایت داستانِ آدمی. نهایت شکوهش آن گاه که پیروز نیست.
و آن گاه که قلب از هر رویایی خالی و نفس به سختی میگذرد.
او زنده است.
زنده ای شکست خورده،
در قعر تاریکی و اوج شکوه.
@Dokhtarak_Nevisandeh✨