شبیخون.

آگاهم، شبیخون سخت سهمگین است.
گویی درون قلبم کسی حکم هجوم را رها می‌کند.
شاید قرن ها پیش است، که تیر ها از کمان پرواز می‌کنند و همه شان می‌دانند که مقصد یکی است.
شاید هم همین حال است! همین حال، که میلیون ها میلیون گلوله و خمپاره، به سمتم روانه می‌شوند...
و من جایی، خونین و غمگین افتاده ام.
خاک مرا در آغوش نگرفته اما گرمی اش مرا می‌فشرد.
و به جریان رودواره ای سرخ می‌نگرم،
که مرا کشته است.
وآن تیر ها و گلوله ها را میشناسم.
همان تیر هایی که از گذشته پرواز میکنند،
همچو خاطره ای، به حال، که می‌رسند، گلوله میشوند و به قلبم که می‌خورند،
دلم تنگ می‌شود، تنم محزون.
وابستگی را به باد می‌سپارم.
اما تنم، بسته است به درد و رنجِ دلبستگی.
بی‌تاب و بیمارم.
تب کرده و حیران.
مجنون نیستم دیگر، لیلایم رفته است.
تهی شده ام، تیماری نیست.
زین پس تنها منم،
و شبیخون هایی سهمگین که مرا درون خود می‌بلعد.
بنگر. بنگر که هیچ غمی را به نسیان نسپرده ام.

-آت‌ن‌ا