
رویا ها برای این خاک نیستند، تنها وقتی به آسمان مینگری، خواهی فهمید که فاصله تو با آسمان آنقدر طویل است که هر چه بال بزنی، صدای آوازت به ستاره ها نخواهد رسید.
لیکن، من درون هفت آسمانِ خیالم، میان دب اکبر و باقی ستارگان، مدام میرقصم. دخترک خیالم، شباهتی به آن دختر رنجور زمینی ندارد و در عوض جسور است و بی باک.
آن منی که دست در دست ابرها میرقصد، منجمی است شاعره. گاه گاهی مینویسد و فلاسفه را مبهوت خویش میسازد.
چشمانی دارد پر زِ شور، پر از برقی که رعدِ باران در چشمانش کاشته است. شیمیدان است و در چال گونه ی قمرش، اکسیر عشق میسازد.
فیزیک را طوری معنا میکند، که سیب بتواند پرواز کند و نیوتن را مبهوتِ قوانین کلاسیک آسمانی سازد! او هنر را عاشقانه دوست میدارد و با پریها، چنگ مینوازد تا فراموش کند لحظاتی را که به ریسمان زمین چنگ انداخت، برای آنکه زندگی را، در زمین خاکی، زنده نگه دارد.
او نقاشی است منزوی و گوشه نشین، که به سمفونی پرندگان و برگ ها گوش میسپارد و در همان حال شاد ترین دخترکِ هستی است که جهان را میگردد و صدای خنده اش، گوشِ آسمان را کر میکند. همچو گلفروشی دوره گرد، سیاره ها را میچرخد تا وقتی شازده کوچولو را پیدا کرد به او بگوید مراقب گل سرخش باشد، هر چند در زمین گل های سرخ بسیارند!
گاه گاهی میان کهکشان ها مینشیند، به راهِ شیری چشم میدوزد و بر دامنش گل های رنگین میدوزد. اوست که جام شراب از دستانش نمیافتد تا بتواند کتاب ها را از بَر بخواند و شعر ها و شعر ها و... اشعار را بسراید.
آری، آن دخترک منم. و این منی که میبینی، دخترک بزرگسالی است که با هر بانگ انفجار، و با هر صدای کر کننده ی سیاست، آرام اشک میریزد و راه میرود و راه میرود و راه میرود تا زمین نخورَد، هر چند بارها از زمین، بلند شده است...
زیرا که دور است فاصله ی زمین، تا آسمان.
-آتنا