به گمانم جایی اسیر شده ام.
جایی میان هستی و نیستی. جایی بین بودن و نبودن. همان جا که هملت نیمه کاره است و همنت مرده.
جایی گرفتار و سرگردانم.
جایی که تمام ساعت های جهان خواب مانده اند، و هیچ کس نیست که زمان را بداند. و من در هزارتویی گمشده ام که وخامتش را نمیدانم.
بین غرق شدن و نشدن، نه در اعماق اقیانوس و نه روی آبم.
در تاریخ گمشده ام. و هیچ جوهری بر هیچ نامه ی عاشقانه ای نامم را حک نکرده است.
جایی میان تاریکی و آفتابم.
گویی سر تا پایم را خاکستر پاشیده اند.
آن جایم که بر سرم هفت تیر گذاشته اند، اما دستی نیست که شلیک کند.
بر گردنم طناب دار است، اما کسی چهارپایه ی زیر پایم را رها نمیکند.
نفسم جایی میان رفت و آمدش، بین دم و بازدم محبوس است، و خفگی تا مرز مرگ پا گذاشته، اما مرا نمیکشد.
بر بالای قبری عمیق ایستاده ام که ژرفایش را نمیدانم.
آن جایم که قصه ام ناتمام مانده.
همان جایی که کتاب نصفه و نیمه مانده است و نویسنده هیچ معنایی برای ادامه داستان، و هیچ مقصودی برای پایانش نمیابد.
همان جایم. همان جا که میبایست از روی تخت بلند شوم، و سیزیف را وادار کنم سنگ را بشکند، و معنای جدیدی را، برای بالا بردن سنگی تازه، بیابد.