
بهار است. فروردین، اردیبهشت، خرداد.
برگ ها سبزِ سبز. آسمان آبیِ دریا.
نشسته ام و به دوباره جان گرفتن دنیا نگاه میکنم.
به زندگی. به نهایت آن چیزی که میتوانم با این دو مردمک کوچک به آن بنگرم.
لیکن کافی نیست. هیچ گاه نگرش با این مروارید های سفید و سیاه کافی نبود.
سایه ی برگ ها بر تنم میرقصند، مرا به شور باز میدارند. به رقصی هم آواز با سمفونی بهار.
اما قلب عجیب من خوب میداند در این لحظه ها، تنها چیزی که او را در آغوش گرفته، تنهایی است.
انگشتانم با رقص برگ ها میرقصند و باز هم از تمام سایه ها میترسم.
از تمام سیاهی های پنهان در این زمین خاکی.
از سایه هایی که بهار و زمستان نمیشناسد و یار همیشگی انسان اند.
میدانم هر دم در جست و جوی نگاهی تازه ام برای درک لحظه لحظه ی زندگی.
برای در آغوش گرفتن غم هایم تا شادی ها مجال پرواز بیابند.
میدانم بخشی از تکاپوی جهانم. برای شنیده شدن فریادش.
و میدانم قدرت این قلب از این مردمک ها فراترند.
میدانم که او بهتر از هر چیزی سایه ها و نور های زندگی میشناسد.
و اما گاهی بشر نه اشرف مخلوقات است و نه اظهر من الشمس جهان.
بشر تنها بشر است، با سایه ها و نور ها.
در تکاپوی یافتن خود و شنیدن فریاد دوباره ی بهار.
#آتنا_باقری
@Dokhtarak_Nevisandeh✨