
هر سال درباره درمان سرطان، تجهیزات پیشرفته، بیمارستانهای جدید و فناوریهای نوین صحبت میکنیم؛ اما کمتر از خودمان میپرسیم:
چند درصد از سرطانها و بیماریهای مزمن، ریشه در محیطی دارند که هر روز در آن زندگی میکنیم؟
آلودگی هوا، فلزات سنگین، آلایندههای صنعتی، ریزگردها و تغییرات اقلیمی، دیگر صرفاً یک دغدغه زیستمحیطی نیستند؛ امروز این عوامل به یکی از مهمترین چالشهای سلامت عمومی جهان تبدیل شدهاند.
در پزشکی هستهای، ما هر روز با کمک تصویربرداری مولکولی مانند PET/CT و SPECT/CT، بیماری را در مراحل اولیه شناسایی میکنیم و با درمانهای هدفمند (Theranostics)، گام مهمی در درمان سرطان برمیداریم. اما یک سؤال اساسی باقی میماند:
اگر منشأ بسیاری از عوامل خطر همچنان در محیط زندگی ما باقی بماند، آیا تنها درمان کافی خواهد بود؟
به اعتقاد من، آینده سلامت تنها در بیمارستانها ساخته نمیشود؛ بلکه در مدیریت شهری، کیفیت هوای شهر، توسعه فضای سبز، حملونقل پاک، مدیریت پسماند، عدالت سلامت و سیاستگذاری علمی شکل میگیرد.
امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند همکاری میان پزشکان، مهندسان، پژوهشگران، متخصصان محیطزیست و مدیران شهری هستیم تا از درمان صرف، به سمت پیشگیری هوشمند حرکت کنیم.
شهر سالم، فقط شهری با بیمارستانهای بیشتر نیست؛ شهری است که مردم آن کمتر بیمار شوند.
به عنوان پژوهشگر حوزه پزشکی هستهای و سلامت عمومی، باور دارم که آینده مدیریت شهری باید بر پایه شواهد علمی، دادهمحوری و پیشگیری بنا شود؛ زیرا هر تصمیم شهری میتواند بر سلامت هزاران شهروند اثر بگذارد.
نظر شما چیست؟
آیا زمان آن نرسیده است که سلامت، به یکی از مهمترین شاخصهای تصمیمگیری در مدیریت شهری تبدیل شود؟