از باغ خارج شد و در ماشینش نشست. همه جا تاریک بود. حالا هیولای درونش را به آرامی پرورش داده بود و از حضور گرگ درونش راضی بود. از باغ در حال سوختن به سرعت دور شد.
در جاده که حرکت می کرد، موضوع هیولای درون فکرش را سخت مشغول کرده بود. همه هیولای درون داشتند، البته پیش از این می شد گفت «همه به جز او». حالا هم او فقط گرگی خاکستری درونش داشت که برای حفاظت از او متولد شده بود.
به تناقضاتی که دیده بود فکر می کرد. بهترین مثال هایش را این گونه در ذهنش مرتب کرد: «نازیستِ حامی حقوق قوم یهود»، «کمونیست های دیندوست و خداپرست»، «دیندار هایی که دین شان را به انسانیت ترجیح می دهند»، «فرشته های زیبا با اهداف شیطانی»، «پزشک های قاتل»، «افراد آزاده و روشنفکر که زیرپرچم آزادی بیان به عقاید بقیه توهین می کنند ولی جنبه نقد هم ندارند»، «افراطگرا های تندروی تعمیرکار ترمز»، «باغبان هایی که ریشه ی گیاهان ناخواسته را می خشکانند»، «پلیس هایی که در دفاع از مظلومان آنها را می کشند»؛ «افراد به ظاهر منطقی ولی مغلطهگر»، «گدایان نابینایی که با اسلحه آدم می کشند»، «آدمکش های حامی حقوق حیوانات»، «شکارچیان و قصاب های گیاهخوار»، «ساحره هایی که طرفدار عدالتاند»، «قاضی هایی که حکمی جز اعدام بلد نیستند»، «سیاستمدار های بی سواد»، «نقاش هایی که ارزش هنری کار را نمیفهمند»؛ در آخر هم «ناظم های آزارپیشه ای که از ایجاد بی نظمی لذت می برند».
خنده ای عصبی کرد و با مشت روی فرمان زد. جامعه ی جالبی بود. عصبی تر از قبل داد زد: «همه شون یه مشت عوضی ان!» و اینگونه بود که خودش وارد دسته ی «گرگ هایی که برچسب می زنند» شد. به خودش هم خندید.او فقط نام این ویژگی جدیدش را «صراحت دوست داشتنی» می نامید.
ب؛ پربیراه نمیگفت! بود. عصبی تر از قبل داد زد: «همه شو بود. عصبی تر از قبل داد زد: «همه شون یه مشت عوضی ان!» و اینگونه بود که خودش وارد دسته ی «گرگ هایی که برچسب می زنند» شد. به خودش هم خندید.
او فقط این ویژگی جدیدش را «صراحت دوست داشتنی» می نامید. خب؛ پربیراه نمیگفت! حقیقت تلخ است دیگر؛ حال آنکه عده ای در این جو آلوده زندگی میکنند و همچنان با نهایت توان در صدد انکار و سانسور این واقعیت هستند چیزی را تغییر نمیدهد. داستانش هنوز ادامه داشت.
پ.ن:
ویرایش نمیشه این لعنتی.