ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاIf you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
علیرضا
علیرضا
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

من به یه جایی می رسم.

گذشته گذشت. سوخت و خاکستر شد، از خاکسترش فقط بوی نفرت بلند می شد. جای شکرش باقی‌ بود که نور فانوسش را در راه داشت. ولی گذشته سنگین و غمگین بود، بوی تعفنش بینی اش را آزار می داد.

گذشته زیباتر بود، پر از طرح و نقش های دلنواز و صدای ساز های دل‌فریب. اما هیچ چیزی این چنینی دوام نمی آورد و بهشت های زمینی، دروغی بیش نیستند. به هر حال وقتی فصل زیبایی ظواهر به سر رسید، فصلی نو آمد. فصل جدیدی رسید از گل های پژمرده و میوه های گندیده، پر از زوزه های باد و باغ های خشک و سرد.

آهسته روی تاب فلزی سرد و سفید رنگ نشسته بود و در حال تماشای غروب، به زوزه ی باد پاییز گوش می داد. او غروب را دوست نداشت؛ از آن متنفر بود. سال ها قبل کسی که دوستش داشت او را از این واقعیت آگاه کرده بود که «غروب زیبا نیست و حتی زشتی زننده ای دارد.» و او هم بی چون و چرا پذیرفته بود.

حالا صراحت و شجاعتش بیش از پیش شده بود و به خودش جرات می داد که بگوید دیگران با وقاحتی مستهجن و روح‌آزار با هم در تعامل اند و اکثراشان ظرافت کافی و لازم برای مخفی نگه داشتن تیغه خنجرشان را ندارند؛ از این روست که خیلی از آن جانوران، قبل از اینکه زهرشان را بریزند از کارشان جلوگیری می شود.

اما او نیش های زیادی خورده بود. نیش و کنایه هایی هم از جانب دشمنان پست و وقیح تر از شیطانش به سمتش حواله می شد. به هر حال به سختیِ یک مستِ بی اندازه نوش، می توانست خودش را روی پایش نگه دارد و پاهای کم جان و خسته اش هم گاه؛ حتی از همین کار جزئی ولی لازم، سر باز می زدند.

حالا هم توان بلند شدن از روی تاب را نداشت، جسمش پیر نبود ولی موجودی اژدها مانند خودش را اطراف قلعه ی روحش حلقه زده بود و از این رو، اگر هم جسمش می توانست، روحش توان نداشت. دستش را روی تاب گذاشت و یک لحظه به آرامی بلند شد، بعد به سرعت روی تاب افتاد و بعد از اینکه تاب تکان خورد، صدای قژ قژ فلز زنگ زده در باغ نیمه‌خالی پیچید.

آتشی که آن نزدیک درست کرده بود رو به خاکستر شدن بود. همه چیز خاکستر می شد. ذغال ها مانند اعضای خانواده ی بزرگ و پلیدش بودند که با رذالتی مثال زدنی یکدیگر را می دریدند و رد سرخی از خون باقی می گذاشتند. به این اندیشید که این باغ هم از آنان باقی مانده بود. تنها باقی مانده ی نسل ها جنازه ی پوسیده و کرم خورده.

او از جنس آنان نبود، نسل ها شغال درنده پشت سرش داشت ولی خودش فقط گرگی شریف بود؛ گرگ بودنش را می دانست. بی نظیر نبود، ولی میزان زیادی از انسانیت در وجودش موج می زد. همین انسانیتش بود که باعث شده بود مردم آزارش بدهند، حالا فقط داشت در این باغ و در تنهایی اش؛ بخشی از خوی درندگی خاندانش را در خودش زنده می کرد؛ فقط کمی قوی و خشن، نه به تاریکی و شغال‌صفتی اجدادش.

فقط داشت همراه با هیزم، ترسش را به روی آتش می ریخت و سوختنش را می دید. اندیشید، «بزرگ میشم برا هرکی کوچیکم کرد» و اضافه کرد «من به یه جایی می رسم». این را که گفت لگدی حواله پایه چهارچوب تاب کرد. صدای فلز در باغ نیمه خالی پیچید. فقط نیاز داشت تا کمد ذهنش را مرتب کند. لباس های بید زده را از ذهنش برمیداشت و در آتش می ریخت.

باید به جایی که می خواست می رسید، هم برای دل خودش و هم سوزاندن آنهایی که دلش را سوزانده بودند؛ به هر حال باید این خاطرات را می سوزاند. نقشه ای که برای آن جانوران زنده کشیده بود هم بی نقص بود؛ به جایی برسد که آنها چشم دیدنش را نداشتند. در حالت عادی هم از او نفرت داشتند؛ وای به حالشان که او گرگ درونش را زنده کرده بود، حالا تک تک آن موجودات وقیح را می درید.

از باغ که بیرون رفت، باغ داشت پشت سرش می سوخت. تنها نکته خوشایند در این آتش‌سوزی راه انداختن این بود که آن فساد را از بین می برد، بو ها و میوه ها را.

دلنوشته
۲۴
۵
علیرضا
علیرضا
If you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید