ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

دانشگاه دیگر مثل گذشته پر ازدحام نیست




خیابان های شهر و نفس های تنگ من، سال هاست در هیچ سرگردانم، تمام آن کافه های تاریک دور افتاده، نامم را، روی دیوارشان نوشته بودند، تحت تعقیب ترین مجرم پاییزی. باید می گریختم و جایی نمی یافتم جز پیاده روهایی مملو از برگ های خیس خورده از باران و هوایی سرد که تنم را به لرزه می انداخت.

خودم را از خودم ربوده و در گوشه ای پنهان می کردم، از نگاهی که عشق را طلب می کرد، این را می دانستم که باید روزهای باقیمانده از عمر محدودم را، وقف تو می کردم، اما بی خبر رفته بودم. آی اگر باران ببارد ، باید چترم را در ایستگاهی که آخرین نگاهت را دیده ام، جا می گذاشتم و قدم زنان، در کوچه ای تهی از زمان، به درختانی در امتداد راهی بی پایان می نگریستم و اجازه می دادم اشک هایم جاری شوند و خاطرات را تا هر چی می توانند، از من دور کنند.

با تمام توانی که در پای خسته ام باقی مانده بود، از زندان خانه گریختم و خود را تسلیم خیابان کردم، پاییز فصلی بود که زندگی را از من گرفت و می بایست در میان میدان بزرگ شهر محاکمه می شدم، برای همه ی آن روزهایی که بی تو، خزان را تمام کرده بودم.

تمام شهر، بی تو از من بیزارن و هیچ خیابانی دیگر تحمل تنهایی ام را ندارد.



روز نوشتنم نبود اما چند خطی نوشتم ولی طبق قراری که با خود گذشته بودم، نشد که حداقل یک صفحه به داستانم اضافه کنم، ایرادی نداشت، از این قول ها و قرارها زیاد با خود گذاشته ام و طبیعی بود که پای هیچ کدامشان نباشم تا به آخر، مگر من آمده ام تا سر حرفم بمانم ؟ نه جانم، این دنیا پیش بینی ناپذیر تر از آن است که بخواهم زیاد به خود سخت بگیرم، پس همین که چند خط بنویسم و مقداری هم بخوانم کافیست.

از صبح با نشاط نبودم، دیر از خواب بیدار شدم و آشفته بودم، شبیه کسی که هزارتا کار سرش ریخته و چند سر عائله دارد. دلم بی قرار بود و می خواستم کاری کنم تا این آشوب ناخواسته را آرام کنم.

بعد کمی خوابیدم و با نشاط تر بیدار شدم. هنوز هم بی حوصله وقت تلف می کردم. قبلا برای این روزهایی که دچار افت انگیزه می شوم نسخه ای پیچیده بودم اما عمل به آن هم داستانی دارد، نه اینکه نشود، بلکه اراده می خواهد که خود را از حالت رکود درآورم.

با خود شروع به بازی کردم، تمام کارهایی که می توانست حالم را خوب کند را در تکه های کاغذ نوشتم و روی میز ریختم، بعد با چشم بسته یکی را شانسی انتخاب کردم، نوشته شده بود، پیاده روی در خیابان دانشگاه، مقاومت را شکستم و لباس پوشیدم.

هوا هنوز گرم بود اما نه به اندازه ی اول تابستان، تنهایی رفتن را همیشه دوست داشتم چون می توانم همه چیز را به دقت نگاه کنم، تمرکز کنم روی آدم ها، مغازه ها و هرچیزی که در خیابان می بینم. این که شهر چه حرفی برای گفتن دارد و پیامش به من چیست ؟

به انتهای دانشگاه که رسیدم، کمی حالم بهتر شد اما نه به اندازه آن قدیم ها، این که می گویم منظورم فقط ده سال پیش است، همان موقع که رونق این خیابان خوب بود، شلوغی اش را دوست داشتم و آدم ها می آمدند تا کفش هایشان را نو کنند. دانشگاه دیگر مثل گذشته پر ازدحام نیست.






25 شهریور 1400

علی دادخواه





کوتاه نوشتهپیاده رویعاشقانهپاییز
۳۸
۱۴
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید