
چند سالی هست که شعار «بکوش» را در زندگی خودم دنبال میکنم. جالب اینکه مخاطب اصلی این «فرمان» خودم هستم که هر از چندگاهی بیانگیزگی به سراغم میآید. این مفهوم نزد من عبور از موانع زندگی، شکستن حدنصابها و فراتر رفتن از محدوده امن و آشناى زندگی است. با این حال، اینها همه حرف است و کوشش با عمل معنی مییابد. کاری که تیم والیبال ایران امروز انجام داد محقق کردن این شعار بود، این که دست خود را نه، بلکه سر خود را در دهان شیر کنی، پا پس نکشی تا حق خود را بگیری. این که اینقدر بزنی تا به هدف بخورد، آنقدر ببازی تا ببری. آنقدر گریه کنی تا بخندی. آنقدر روسیاه شوی تا روسفید شوی. آنقدر سنگ روی یخ شوی، تا سنگ زیرین آسیاب شوی.
سلیگمن به عنوان یک روانشناس مفهومی تحت عنوان «درماندگی آموخته شده» را مطرح میکند. لب کلام این نظریه آن است که هر موجوی چه انسان و چه حیوان بعد از چندین و چند بار شکست، امید خود را از دست میدهد و در موقعیتهایی حتی اگر امکان پیروزی وجود داشته باشد، این فرصت را از دست میدهد. یک زندانی که در فرار از زندان چندین بار شکست میخورد، حتی اگر درِ زندان را بازشده ببیند، آن را توهم میپندارد و تلاشی برای فرار و آزادی نمیکند. پیروزی و انجام کارهای بزرگ مفهومی با ماهیت پارادوکسیکال است. پیروزی در شکست است و بزرگی در کوچکی. برنده آن کسی است که شکستها را تاب میآورد و بزرگ فردی است که مدتها کوچکی کرده است.
گاندی میگوید: «ابتدا تو را نادیده می گیرند، بعد به تو می خندند، سپس با تو می جنگند، و در نهایت تو پیروز می شوی.» والیبالیستهای ما مدتها باختند توسط خودی مسخره و به وسیله رقیب (کوبیاک) نادیده گرفته شدند، اما... اما پا پس نکشیدند و با مشتهای گره کرده، بازگشته از دهان شیر، نهایتا پیروز شدند.
در زندگیتان مانند امروز والیبالیستها باشید... شاخ غولهای زندگیتان را بشکنید.