در پست قبلی پرسیدیم: «چرا دستگاهِ کارخانه، دارایی است اما مهارتِ کارمند، هزینه؟» و دیدیم که چطور این نگاه، «ارزشِ انسانی» را در ترازنامههای ما حذف میکند. اما امروز میخواهم یک قدم جلوتر بروم و بگویم: حسابداریِ سنتی، بزرگترین دشمنِ استراتژیهایِ بلندمدتِ ماست.
تصور کنید در حال رانندگی در یک جادهی پرپیچوتخم هستید (این سازمان شماست).
حسابداری، شبیه به «آینه بغل» است؛ تصویرِ چیزی که پشتِ سر گذاشتهاید را با دقتِ میلیمتری نشان میدهد (بهای تمامشده، حقوقهای پرداخت شده، سودِ فصلِ قبل).
مدیریتِ منابع انسانی، «شیشه جلو» است؛ باید مسیرِ پیشِ رو را ببیند، ترافیکِ بازار را پیشبینی کند و بداند کجا باید فرمان را بپیچاند.
مشکل اینجاست: اکثرِ مدیران، فقط با «آینه بغل» رانندگی میکنند.
در علمِ حسابداری، مفهومی داریم به نام «هزینه فرصت» (Opportunity Cost)؛ یعنی هزینهای که بابتِ «انتخاب نکردنِ یک گزینه» از دست میدهید.
وقتی مدیرِ مالی از تو میخواهد هزینههای «آموزش و نگهداشتِ نیرو» را به بهانهی کاهشِ هزینههای جاری (P&L) کاهش دهی، او فقط «خروجیِ پول» را در لحظه میبیند. اما او نمیبیند که با این کار، چه «هزینه فرصتی» به سازمان تحمیل میشود:
از دست دادنِ دانشِ ضمنیِ سازمان.
هزینههای گزافِ استخدام و جامعهپذیریِ مجدد (Onboarding).
افتِ کیفیتِ خدمات که مستقیماً روی درآمدِ آینده اثر میگذارد.
حسابداریِ کلاسیک، به ما میگوید چقدر پول «خرج شده»؛ اما هرگز نمیگوید چقدر پول «هدر رفته» چون نتوانستیم یک استعداد را حفظ کنیم.
به نظرِ شما، برای اینکه این «کوریِ سازمانی» درمان شود، مدیرانِ HR باید چه دانشی از حسابداری داشته باشند تا بتوانند در جلساتِ هیئتمدیره، از «سرمایهی انسانی» به عنوان یک دارایی دفاع کنند؟