تصور کنید در یک کارخانه، یک دستگاهِ پرسِ عظیم و گرانقیمت نصب شده است. حسابدار با دقتِ تمام، آن را در ترازنامه به عنوان «دارایی ثابت» ثبت میکند و هر سال، مقدارِ مشخصی از ارزشش را به عنوان «استهلاک» در نظر میگیرد. او میداند که این دستگاه، قلبِ تپنده است و برای حفظ ارزشش، باید از آن مراقبت کرد.
اما حالا، همان دستگاه را در قالبِ «انسان» تصور کنید.
وقتی یک کارمندِ متخصص و پرانرژی را استخدام میکنیم، یا وقتی هزینهای برای آموزشِ مهارتهایِ جدیدِ او صرف میکنیم، در دنیایِ خشکِ حسابداری، اینها چه نامیده میشوند؟
«هزینه!»
در ترازنامه، ما برای «مهارتِ کارمند» استهلاک در نظر نمیگیریم؛ ما برای او فقط «خرج» میکنیم.
اینجاست که یک شکافِ خطرناک ایجاد میشود:
در حالی که سازمانها با تمامِ وجود برای «ماشینها» برنامهریزیِ بلندمدت و نگهداری (Maintenance) میکنند، برای «انسانها» فقط نگاهِ ماهانه و صرفاً «خروجِ وجه از حساب» دارند .
اگر از دیدِ مدیریتِ منابع انسانی نگاه کنیم، مهارتِ یک کارمند، دقیقاً مثلِ یک «داراییِ نامشهود» است. اما وقتی نگاهِ مالیِ ما فقط بر پایه «هزینه بودنِ حقوق و آموزش» باشد، ناخودآگاه شروع میکنیم به «کم کردنِ هزینهها»؛ و این یعنی:
کاهشِ دورههای آموزشی (استهلاکِ مهارت)
برگزاریِ جلساتِ تنبیهی به جای تشویق (کاهشِ ارزشِ دارایی)
و در نهایت… فرارِ سرمایههای انسانی!
ما فکر میکنیم با کم کردنِ هزینههای آموزش، سودمان را بالا میبریم؛ اما در واقع داریم داراییهای اصلیِ سازمانمان را بدونِ اینکه بفهمیم، در حالِ نابودی هستیم.
اما سوال اصلی اینجاست: چطور میتوانیم نگاهِ مالی را تغییر دهیم تا این «هزینهها» دوباره به «سرمایه» تبدیل شوند؟
در پستِ بعدی، قرار است بررسی کنیم که چطور سیستمهایِ حسابداریِ سنتی، باعث میشوند مدیران، کور شوند و فرصتهایِ رشدِ انسانی را نبینند…
شما در سازمان خودتان، با کارمندها به عنوان «منابعِ گرانقیمت» برخورد میکنید یا صرفاً یک «ردِ جریانِ پول»؟
دارند. دارند