یک مددکار : تاکنون استانداردهای مختلفی برای پیشگیری از مصرف مواد در بین کودکان و نوجوانان ، پیشنهاد شده است. آنچه اهمیت دارد این است که سازمان ها ، کارشناسان و پژوهشگران در طراحی و اجرای برنامه های پیشگیری از مصرف مواد در بین کودکان و نوجوانان ، به این استانداردها توجه داشته باشند و از طراحی و اجرای برنامه هایی که دارای استانداردها و شواهد کافی نیستند ، پرهیز نمایند. در اینجا ، یکی از این دسته بندی ها ، که توسط NIDA پیشنهاد شده است را با هم مرور می کنیم.
(1) برنامه های پیشگیری باید عوامل محافظتی را افزایش داده و عوامل خطر را معکوس یا کاهش دهند (هاوکینز و همکاران 2002)
(2) برنامه های پیشگیری باید به همه اشکال سوء مصرف مواد مخدر، به تنهایی یا ترکیبی، از جمله استفاده زیر سن قانونی از مواد مخدر (مانند تنباکو یا الکل) رسیدگی کند. استفاده از مواد مخدر غیرقانونی (مانند ماری جوانا یا هروئین)؛ و استفاده نامناسب از مواد قانونی به دست آمده (به عنوان مثال، داروهای استنشاقی)، داروهای تجویزی، یا داروهای بدون نسخه (جانستون و همکاران 2002)
(3) برنامه های پیشگیری باید به نوع مشکل سوء مصرف مواد در جامعه محلی بپردازند، عوامل خطر قابل اصلاح را هدف قرار دهند و عوامل محافظتی شناسایی شده را تقویت کنند (هاوکینز و همکاران 2002)
(4) برنامه های پیشگیری باید برای رسیدگی به خطرات خاص جمعیت یا ویژگی های مخاطب، مانند سن، جنسیت، و قومیت، برای بهبود اثربخشی برنامه تنظیم شوند (Oetting et al. 1997).
(5) برنامههای پیشگیری مبتنی بر خانواده باید پیوند و روابط خانوادگی را تقویت کند و مهارتهای فرزندپروری را نیز شامل شود. تمرین در توسعه، بحث، و اجرای سیاست های خانواده در مورد سوء مصرف مواد؛ و آموزش در زمینه آموزش و اطلاع رسانی مربوط به شناخت مواد مخدر و زیان ها و پیامدهای آن ها (اشری و همکاران 1998)
(6) برنامه های پیشگیری را می توان برای مداخله در اوایل دوران پیش دبستانی طراحی کرد تا عوامل خطر سوء مصرف مواد مانند رفتار پرخاشگرانه، مهارت های اجتماعی ضعیف و مشکلات تحصیلی را مورد توجه قرار دهد (Webster-Stratton 1998; Webster-Stratton et al. 2001).
(7) برنامه های پیشگیری برای کودکان دبستانی باید بهبود یادگیری تحصیلی و اجتماعی-عاطفی را هدف قرار دهند تا عوامل خطر سوء مصرف مواد مانند پرخاشگری زودهنگام، افت تحصیلی و ترک تحصیل را بررسی کنند. آموزش باید بر مهارت های زیر تمرکز کند (Ialongo et al. 2001; Conduct Problems Prevention Work Group 2002b)
و
(8) برنامه های پیشگیری برای دانش آموزان دبیرستانی یا راهنمایی و دبیرستان باید شایستگی تحصیلی و اجتماعی را با مهارت های زیر افزایش دهند (Botvin et al.1995; Scheier et al. 1999):
(9) برنامه های پیشگیری با هدف جمعیت های عمومی در نقاط انتقال کلیدی، مانند انتقال به مدرسه راهنمایی، می تواند اثرات مفیدی را حتی در میان خانواده ها و کودکان در معرض خطر ایجاد کند. چنین مداخلاتی جمعیت های پرخطر را مشخص نمی کند و بنابراین برچسب گذاری را کاهش می دهد و پیوند با مدرسه و جامعه را ترویج می کند (Botvin et al. 1995; Dishion et al. 2002).
(10) برنامههای پیشگیری جامعه محور که ترکیبی از دو یا چند برنامه مؤثر، مانند برنامههای مبتنی بر خانواده و مدرسهمحور هستند، میتوانند مؤثرتر از یک برنامه به تنهایی باشند (باتیستیک و همکاران 1997)
(11) برنامههای پیشگیری جامعه محور که به جمعیت در محیطهای مختلف دسترسی پیدا میکنند - به عنوان مثال، مدارس، باشگاهها، سازمانهای مذهبی، و رسانهها - زمانی مؤثرتر هستند که پیامهای منسجم و در سطح جامعه را در هر محیط ارائه دهند (چو و همکاران 1998)
(12) هنگامی که جوامع برنامه ها را برای مطابقت با نیازها، هنجارهای جامعه یا الزامات فرهنگی متفاوت تطبیق می دهند، باید عناصر اصلی مداخله مبتنی بر تحقیق اصلی را حفظ کنند (Spoth و همکاران 2002b)، که عبارتند از:
• ساختار (نحوه سازماندهی و ساخت برنامه)
• محتوا (اطلاعات، مهارت ها و استراتژی های برنامه). و
• تحویل (نحوه تطبیق، اجرا و ارزیابی برنامه)
(13) برنامه های پیشگیری باید طولانی مدت با مداخلات مکرر (یعنی برنامه های تقویت کننده) برای تقویت اهداف اصلی پیشگیری باشد. تحقیقات نشان میدهد که مزایای برنامههای پیشگیری از دبیرستان بدون برنامههای بعدی ، تکمیلی و پیگیری در دبیرستان کاهش مییابد (Scheier et al. 1999).
(14) برنامه های پیشگیری باید شامل آموزش معلمان در مورد شیوه های خوب مدیریت کلاس، مانند پاداش دادن به رفتار مناسب دانش آموزان باشد. چنین تکنیک هایی به پرورش رفتار مثبت دانش آموزان، پیشرفت، انگیزه تحصیلی و پیوند مدرسه کمک می کند (Ialongo et al. 2001).
(15) برنامههای پیشگیری زمانی مؤثرتر هستند که از تکنیکهای تعاملی، مانند گروههای بحث با همسالان و نقشآفرینی والدین استفاده کنند، که امکان مشارکت فعال در یادگیری در مورد سوء مصرف مواد و مهارتهای تقویتکننده را فراهم میکند (Botvin et al. 1995).
(16) برنامه های پیشگیری مبتنی بر تحقیق می توانند مقرون به صرفه باشند. مشابه تحقیقات قبلی، تحقیقات اخیر نشان می دهد که به ازای هر دلار سرمایه گذاری شده در پیشگیری، تا 10 دلار در درمان سوء مصرف الکل یا مواد دیگر صرفه جویی می شود (Pentz 1998; Hawkins 1999; Aos et al. 2001; Spoth et al. 2002 a).
