
علی اسفندیاری مشهور به نیما یوشیج، در دل طبیعت یوش در ۲۱ آبان ۱۲۷۶ چشم به جهان گشود ،او با سرودن منظومه افسانه در سال ۱۳۰۱، دریچهای تازه به روی ادبیات بازکرد و پدر شعر نو پارسی لقب گرفت در جوانی، دو بار دل به عشق سپرد، نخست عاشق دختری شد که با اختلاف مذهبی سرانجامی نداشت و دوم عاشق دختری که که قبول نکرد به شهر نقل مکان کند، امّا در نهایت با عالیه جهانگیر که مدیر مدرسه بود ازدواج کرد که سالها بعد، صاحب پسری به نام شراگیم شدند.
زندگی نیما اغلب میان دلبستگی به خانواده و شور دگرگونکردن ادبیات گذشت و سرانجام، بیماری ذات الریه او را از یوش به تهران کشاند و در ۱۶ دی ۱۳۳۸ چشم از جهان فروبست و در امامزاده عبدالله تهران به خاک سپرده شد،امّا سالها بعد، بنا بر وصیتش، پیکر او را به یوش همان جایی که زندگیاش آغاز شده بود بازگرداندند تا پس از سفری بلند، در آغوش زادگاه خویش آرام گیرد.
دیدمش؛ گفتم منم نشناخت او، کوتاه ترین داستان در پنج کلمه است که توسط او به قلم در آمده است.