
ابومحمد مشرفالدین مصلح بن عبدالله،مشهور به سعدی شیرازی، از بزرگترین شاعران و نویسندگان ایران است که احتمالاً در سال ۶۰۶ هجری قمری در شیراز چشم به جهان گشود،در جوانی راهی بغداد شد و در مدرسه نظامیه به آموختن دانش پرداخت ، سپس سفرهای بسیاری به سرزمینهایی چون شام و حجاز کرد و از دل تجربههای زندگی، توشهای از حکمت و شناخت انسان اندوخت،سرانجام به شیراز بازگشت و با آثاری ماندگار چون گلستان و بوستان غزلیاتش را به یادگار گذاشت. سخن دلنشین او چنان در فرهنگ ایرانی ریشه دواند که سعدی، استاد سخن،شیخ اجلّ و پادشاه سخن لقب گرفت. او در اواخر سده هفتم هجری قمری درگذشت و آرامگاهش در شیراز، که امروز سعدیه نام دارد، همچنان پذیرای دوستداران شعر و ادب فارسی است.