پس از فروپاشی ایلخانان، شاعری در شیراز قرآن را حفظ بود، و حافظ نامیده شد در نوجوانی شاگرد نانوا بود و نسخه‌های خطی را رونویسی می‌کرد اگرچه با شاهان و دانشمندان و صوفیان و درویشان مراوده داشت اما هرگز خود را در شمار آنان نیاورد و در شعرش به ریاکاران تاخت، روزی که تیمور، شیراز را فتح کرد شعر اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را ، به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا تیمور را خشمگینش کرد و حافظ را به حضور خواند ولی حافظ بی‌هراس پاسخ داد:ای پادشاه، همین بخشندگی‌هااست که مرا به این درویشی افکنده!، تیمور به خنده افتاد و او را گرامی داشت،در روایتی گفته شده پس از مرگ حافظ گروهی از مردم مانع دفنش شدند و عده ای مخالفت کردند و پیشنهاد دادند از کتابش فال بگیرند. غزلی آمد که می‌گوید:عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت، که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت ،همه حیرت کردند و دفن او انجام شد، و از آن پس ،لسان‌الغیب نامیده شد، اما برخی پژوهشگران این روایت را معتبر نمی‌دانند و آن را برآمده از باور اشتباه عمومی مردم می‌شمارند،امّا هر ساله شب یلدای سرزمین پارس به غزلیات او مزین است.
