در محله چایکنار تبریز، در یازدهم دیماه ۱۲۸۵، پسری به دنیا آمد که نامش را سیّد محمّدحسین بهجت گذاشتند. پدرش وکیل دادگستری بود و چون بیماری در شهر شیوع یافت، کودکی را در روستای نیاکانی اش، خشگناب در بستانآباد، گذراند،پس از پایان دوره سیکل در تبریز، در سال ۱۳۰۰ راهی تهران شد و تا سال ۱۳۰۳ در دارالفنون درس خواند و سپس به آموختن پزشکی روی آورد. در همان روزهای نخست دانشجویی، دل به ثریا، دختر عبدالله امیرطهماسبی، فرمانده گارد احمدشاه قاجار، باخت و سالها نامزد او ماند. اما سرانجام ثریا همسر دیگری شد.و این شکست عشقی چنان بر جان او نشست که شش ماه مانده به دریافت مدرک دکترا، درس را رها کرد، اگر چه که او دیگر پزشک نشد امّا او شهریار شدو در دو زبان فارسی و ترکی شعر سرود و شاهکارهای بسیاری را در شعر رقم زد و سرانجام در ۲۷ شهریور ۱۳۶۷، در هشتاد و یک سالگی، چشم از جهان فروبست و دو روز بعد، به وصیت خودش، در مقبرةالشعرای تبریز آرام گرفت و این روز، به افتخار او، روز ملي شعر و ادب پارسی، ناميده شده است.