هوشنگ ابتهاج، با تخلّص ه . الف. سایه، شاعر برجسته ایرانی، در ۶ اسفند ۱۳۰۶ درشهربارانی رشت به دنیا آمد و از شاعرانی بود که با شعر نیمایی آشنا شد، اما بیش از همه به‌خاطر سبک شعری دلنشینش شهرت یافت،نخستین مجموعه شعرش،نخستین نغمه‌ها، در سال ۱۳۲۵ منتشر شد و در ادامه آثاری چون سراب، سیاه‌مشق، شبگیر، چند برگ از یلدا و تاسیان را آفرید،او همچنین با تصحیح ارزشمند حافظ به سعی سایه، سهمی ماندگار در شناخت شعر حافظ داشت،آشنایی با شاعرانی چون نیما یوشیج، احمد شاملو، سیاوش کسرایی و مرتضی کیوان، در مسیر ادبی او تأثیرگذار بود.ابتهاج در دهه ۱۳۵۰ مدیریت برنامه رادیویی گل‌های تازه را بر عهده داشت و خانه‌اش در تهران، به‌سبب درخت ارغوان حیاط آن، به نام خانه ارغوان شناخته شد،اشعارش به قدری دلنشین بود که روزی او غزلی تازه سرود و بیت نخست آن را برای شهریار خواند:
شب‌ها مرا ز کوی تو آواز می‌دهند/کاینجا بهشت گمشدگان باز می‌دهند
و شهریار آنقدر از شنیدن این بیت به وجد آمده بود،که با شوخی از ابتهاج خواست غزل را به او بدهد و سپس همان بیت را به شیوه خود بازسرایی کردو گفت:
شب‌ها به کنج خلوتم آواز می‌دهند / کای خفته، گنج خلوتیان باز می‌دهند
استاد سایه، در ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ درگذشت ودر باغ محتشم شهر رشت به خاک سپرده شد.
