خب میدونید که حوصلم سر رفته؟ تعطیلات لعنتی. همیشه از جمعه ها بدم میومد. حالا که دیگه نور الا نوره. واقعا نیاز بود این میزان تعطیلات برای یه عید کوچیک؟! میدونم اکثرا مخالف این صحبت هستید. خودم هم احتمالا در یه حال و هوای دیگه مخالف حرف خودم میشدم. اتفاق بدتر اینه که هیچ حرفی برای نوشتن ندارم. بدتر از این نمیشه. در نتیجه تصمیم گرفتم برای سرگرمی دست به دامن چالش ها بشم. حقیقتا خیلی ایده جذابیه که مشتراکاً در مورد موضوع خاصی مینویسید و به هم ایده نوشتن میدید. از یکی از چالش ها خوشم اومد اما نمیدونم چرا بعد از اینکه تصمیم گرفتم در اولین چالش عمرم شرکت کنم ، پشیمون شدم. اما حالا میخوام اینجا، در یادداشت های گوشی اینکارو انجام بدم. ممکنه این نوشته انتشار پیدا نکنه و فقط گوشه ی یادداشت های گوشیم بمونه و ممکن هم هست به سرم بزنه و پستش کنم. به هر حال مینویسم. تا پایان نوشته نتیجه مشخص خواهد شد.
چالش مورد نظر هست :«هنوز هم که هنوزه...» کلا ادامه ی چیزی رو نوشتن خیلی باحاله. از هر چیزی که خلاقیت آدمو به چالش بکشه خوشم میاد. خنده داره اگه بگم جرئتش رو نداشتم به سوالات عجیب چالش ها جواب بدم و برای بیشترشون جوابی نداشتم. مثل هر آدم درون گرایی که زیاد دوست نداره ازش سوال بپرسن? اما در مورد این چالش دست آدم بازه. چالش های «هنوز هم که هنوزه» ی بقیه کاربرای خوش سلیقه رو خوندم و از پست چالش ترکانی؛ هنوزم که هنوزه.... بیتا حسینی نژاد عزیز خیلی خوشم اومد (به عبارتی مور مورم شد از میزان قشنگ بودن)
اره خلاصه که دیگه میخوام بنویسم :)))
