


اریک اشمیت مدیر عامل سابق ،گوگل برآورد میکند که اکنون در هر دو روز، به اندازهای اطلاعات تولید میشود که با کل اطلاعاتی که بشر در بیست هزار سال منتهی به ۲۰۰۳ تولید کرده است برابری میکند. شکّی نیست که درصدی از این اطلاعات خوب نیست؛ اما اطلاعات خوب و سودمند نیز زیاد است که البته ممکن است چندان نرمال نباشد.
یک آمریکایی معمولی در طول سی سال از عمرش شاهد آن بوده که سهم بازار (تعداد چشمهای تماشاگران) سه شبکهی تلویزیونی بزرگ از ۹۰ درصد به کمتر از ۳۰ درصد رسیده است. آن هم در یک نسل. فروش آلبومهای پاپ از یک میلیون نسخه در هفته، به ۴۳ هزار نسخه در بیست سال کاهش یافته است. انتخاب بیشتر حجم کمتر.
تأثیر تولید اطلاعات نامحدود را در کنار فروپاشی رسانههای به ظاهر جمعی قرار بدهید. همپوشانی این دو روند باعث میشود به سادگی متوجه شویم اصل بنیادینی که در دل فرهنگمان جا داشت، ناپدید شده است. بوم، از میان رفته است.
به گلولهی برفی میماند که به سمت پایین تپه میغلتد و بزرگتر و سریعتر میشود با این حال درست وقتی انتظار داریم بازهم بزرگتر شود به دو میلیون گلوله برفی کوچکتر تقسیم میشود.

سه چالش پیشین که همچون چالشهای قبلتر همچنان میتوانند بهانهای باشند برای نوشتن شما:
دو یادداشتی که در طول هفتهی پیش منتشر کردم:
حسن ختام: به نقل از کتاب "درآمدی بر تفکر انتقادی" نوشتهی "حسن قاضی مرادی"
اغلب ما در پرسشگری مهارتی نیافتهایم. ما جهان را آنگونه که به ما معرفی میشود میپذیریم. وقتی هم که میپرسیم، پرسشمان مبهم، سطحی و چندپهلو است. پرسشهای ما اغلب پرسشهایی نیستند که جستجوی گسترده و پردوام پاسخ را در ما برانگیزند؛ اما تا در پرسیدن و تداوم آن توانمند نشویم حتی اگر اطلاعاتی در زمینهای داشته باشیم، فقط آگاهیای داریم که در ذهنمان به «خاطره» تبدیل میشود. ذهن ما صندوقچهی اطلاعات و آگاهیهایی است که «مالک» آنهاییم؛ اما نمیدانیم با آنها چه میتوانیم بکنیم. آگاهی وقتی از تبدیل شدن به خاطره در امان میماند که پیوسته پرسش برانگیزد و خودش نیز به پرسش گرفته شود. سترونی ما، در درجه نخست، ناشی از ناپرسشگری ما است.
عنوان یادداشت کاملاً احتمالی بعدی:
گشت هِرهِرکِرکِرشاد!
یادداشتهای پیشنهادی: