هرموقع صدای سکوت، فضای اطرافت رو شکست و دیگه وجود دنیای خارجی رو حس نکردی؛ یاد من بیوفت.
وقتی موقع خواب، دستتو روی تشک دراز کردی و با اون‌یکی دستت محکم گرفتیش.
وقتی شب‌ها به مدت طولانی به ستاره‌ها نگاه کردی و خودتو توی آسمون تصور.
یاد من بیوفت وقتی ردپای واضح احساساتم رو روی دل دیگران میبینی.
وقتی آروم زیر ابرهای روان قدم میزنی و زیرلب با خدا میگی و میخندی.
وقتی برای احساس امنیت، قرآن بغل میکنی.
وقتی با دیدن اموات، یواشکی به جدت امام علی میگی: "بابا علی، مواظبش باش."
وقتی با چوبی بلند، لب ساحل میدوی و ردپا از خودت به جا میزاری.
وقتی کیفت دفتر و خودکار جا خشک کرده به جای لوازم آرایش.
وقتی بادکنکی رنگی توی آسمون دیدی که روش نوشتم: "لبخند بزن!"
یا حباب‌های آزادی که از بالکن به بیرون پرواز میکنن.
خلاصه که منو به یاد داشته باش که متنفرم از زندگی‌ای بدون ردپا جا گذاشتن.
