ویرگولو خیلی دوسش دارم.حرفای ناگفته ی زیادی دارم که دلم می خواد دربارشون بنویسم اما مانع بزرگی وجود داره!
دونفر که در فضای واقعی من را میشناسند و این اجازه نمیدهد راحت هرچه می خواهد دل تنگم بنویسم.
هر پست خاصی که می نویسم شاید به خود بگیرند و شاید به هزار چیز بی ربط ربط دهند و حتی خیلی ساده شاید نخواهم بدانند!ولی کاری نمیشه کرد.این بار جسارتم را جمع می کنم و مینویسم...
امیدوارم آنها این پست را نخوانند!
این پست را با تاخیر برای چالش سگ سیاه افسردگی می نویسم!
تا تابستان امسال هر چه از اختلالات و افسردگی های غریب این سن و راهکار های این دوره میشنیدم برایم دور از ذهن مینمود.هیچ گاه خودم را آنقدر حساس و بی منطق که نوجوانی به تصویر کشیده می شد نمی دیدم.زندگی تا سال ها برایم رنگین کمانی بود که جز رنگ های جذاب چیزی برایم نداشت.به قول دکتر شکوری کودک معصومی که در رویاهای خود غوطه ور بود و شاید به اندازه ی لحظاتی کوتاه این رویای شیرین را کمی کمرنگ تر میدید...

سال گذشته بهترین سالی بود که در خاطراتم آنرا تجربه کردم.دوستی های ارزشمند،پیدا کردن علایق و تکاملی که شخصیتم را در سیر آن میدیدم مرا به شوف می آورد احساس کامل شدن و واقع گرا شدن.لحظات خوشی که با به یاد آوردنشان از آن لبخند های تلخ تر از گریه بر لبم خانه می کند و دل بیتاب می شود...
راستی کی آن روز ها تمام شد؟چرا من متوجه زمینه های این تغییر نشدم و حالا این چنین در مرداب افسردگی درحال فرو رفتنم؟
حال من حال اسیری است که هنگام فرار
یادش آمد کسی منتظرش نیست نرفتT_T
احتمالا من با خیلی از افراد همسن و سالم تفاوت دارم و دغدغه هایم در آنها پیدا نمی شود اما شاید برای مخاطب این پست دانستن دلایلی که در احوالات بد یک نوجوان تاثیر دارد جالب باشد....