.
این پست بخاطر وجود پتانسیلِ شخصیسازی در تمام ۸ میلیارد انسان کرهی زمین، در چالش هفته منتشر شد. درصورت شرکت در چالش زیر همین پست اطلاع بدید.
سکانس موردعلاقهم از سریال «جانسخت» که عنوان و ایدهی پست رو از اون الهام گرفتم :)
منی که همیشه ساعت دوازده یکِ شب چشمامو به زور باز نگه میداشتم، حالا یادم نیست آخرینباری که زودتر از چهار صبح خوابیدم کِی بوده.
منی که از یه هفته قبل واسه بازی پرسپولیس لحظهشماری میکردم، حالا روز بازی ساعتش رو تو اینترنت سرچ میکنم.
منی که چشمام برق میزد واسه دیدنِ طبیعت و پا گذاشتن تو آب، حالا کلی فکر میکنم که چرا باید کفش و جورابمو از پام دربیارم و با پاچههای بالازده تو آب وایسم، درحالیکه بعد از چند دقیقه دوباره باید پامو خشک کنم و همونا رو بپوشم.
منی که یه زمانی بدنسازی و والیبال رو تو دوتا سانس پشت سر هم میرفتم و آخرش هنوز انرژی داشتم، حالا برنامهی «ورزش در خانه»ای که رو گوشیم نصب کرده بودم رو فقط به خاطر پر شدن حافظه پاک کردم؛ بدون اینکه حتی یه بار بازش کرده باشم.
منی که پونزده سال چاوشی رو یه خوانندهی عادی میدونستم، حالا بهش جوری مبتلام که شبا تو خلوتم میذارمش کنارم و تا صبح گوش میدم و به هر اسپیکری هرجای دنیا وصل شم، فقط و فقط نزدیکِ دویست تا آهنگی که ازش دارم رو پلی میکنم.
منی که یهروزی از رسیدن روز تولدم خیلی ذوقزده میشدم، حالا تنها ذوقم گذشتنِ سریعِ سالهاییه که داره سپری میشه و رو به پایان میره.
منی که همیشه سیگار کشیدن رو یه کار احمقانه میدونستم، حالا... ولش کن.
منی که فکر میکردم اگه توی یه رشتهی تاپ و یه دانشگاه تاپ قبول بشم سر از پا نمیشناسم، حالا فقط از خوشحالیِ کسایی که برام خوشحالن خوشحالم.
منی که قبلاً اسامی مخاطبین گوشیم رو به خلاقانهترین شکل ممکن سیو میکردم، حالا یه مخاطب دارم که اسمش «اون راننده وانت که حوالی حصارک شمارهشو گرفتم» هست.
منی که یهروز بامزهترین آدم هر جمعی بودم، هنوزم هستم (ولی خب...)
منی که فک میکردم آدما رو خوب میشناسم و فریبشون رو نمیخورم، حالا فک میکنم این آدمان که منو خوب شناختن و تا تونستن فریبم دادن.
منی که وقتی یکی روی نقطهضعفی که خودم بهش اعتراف کرده بودم پا میذاشت، خیلی داغون میشدم، حالا لبخند میزنم و میگم «بازم صداقتِ زیاد کار دستت داد :)»
منی که یه زمانی از تماس تلفنیِ آدمایی که برام مهم بودن وحشت میکردم و قبل از جواب دادن هزار تا احتمال تو سرم میساختم، حالا هرکی پشت خط باشه جواب میدم و جوری حرف میزنم انگار چند دقیقهی دیگه قراره کره زمین منفجر بشه و دیگه هیچچیز ارزشِ جدی گرفتن نداره.
منی که یهروز همه اخبار دست اولِ مملکت رو از جاهای مختلف دنبال میکردم و آمار همهچی رو داشتم، حالا هروقت بحث سیاسی میشه زیر لب میگم «گور بابای همهشون!»
منی که رگ گردنم میزد بیرون وقتی میدیدم یکی داره حرف ناحق میزنه، حالا سکوت میکنم و سعی میکنم تحمل کنم و رد بشم.
منی که همیشه هرجور شده واسه خروج از بحران یه راهی پیدا میکردم، حالا بعد از کلی این در اون در زدن دو زانو میشینم یه گوشه و میگم «خب دیگه، نشد...»
منی که دلم پر میکشید وقتی بچههای بامزهی فامیل رو میدیدم، حالا تو دلم تلاش احمقانهی آدما واسه تداوم نسل رو مسخره میکنم.
منی که فک میکردم محکمتر از چیزیام که ترک بخورم، حالا یه مردهی متحرکم که سعی میکنه شبیه زندهها باشه.
منی که یهروزی مطمئن بودم باهوشتر از چیزیام که به نظر میرسم، حالا با حفظِ سمت، مطمئنم سادهتر از چیزی هم هستم که به نظر میرسم.
منی که یه زمانی حتی با تصورِ یهسری چیزا مو به تنم سیخ میشد، حالا دارم همون یهسری چیزا رو زندگی میکنم و به روی خودم نمیارم.
منی که فک میکردم اگه یه روز نسخهی قبلیِ خودمو یه جایی ببینم احتمالاً کلی حرف برای گفتن بهش دارم؛ حالا ولی بعید میدونم چیزی از حرفام رو باور کنه.
چون منم اگر اون آدمی رو میدیدم که قرار بود بشم، حرفاشو باور نمیکردم.
میگن آدمها با اتفاقاتِ بزرگ عوض میشن، اما من میدونم که ما با چیزهای کوچک، ذرهذره از خودمون کم میکنیم؛ مثلِ آبی که از یه لیوان بیصدا تبخیر میشه. نه صدایی داره، نه لحظهی خاصی که بتونی بگی «همینجا بود که تموم شد». فقط یه روز نگاهش میکنی و میبینی نصفهست.
حالا اگر اون آدمِ سابق رو ببینم، شاید حتی اونم من رو نشناسه. چون اون هنوز دنبالِ معنا میگشت، اما من... من یاد گرفتهم چطور وقتی معنایی نیست، باز هم روزم رو به شب برسونم.
«دقیقاً مثل همون راننده وانتی که شمارهش رو تو گوشی ذخیره کردهم.»
