
هر وقت روی اینتِر کیبورد محکم کوبیدی، جوری که انگار قراره فصل جدیدی از زندگیت شروع بشه، منو یادت بیار.
اگر یه روزی چشمت خارش گرفت و به جای چشمت شیشهی عینکت رو مالیدی، منو یادت بیار.
هر وقت زیر نور لامپ آشپزخونه، کنار یخچال، تمیز بودن عینکت رو چک کردی و از خودت پرسیدی که: "من چجوری از پشت این همه کثافت میبینم؟!"، یاد من بیفت.
قهوهات رو با هل و زعفران و با یادِ من بنوش.
هر جا، به هر شکلی و در هر زمانی کاهو، دارچین و خرگوش دیدی، من و دارچین رو به یاد بیار و گاز محکمی به هویج بزن.
هر وقت هوس فالوده کردی و بعد یادت اومد که قراره درگیری هولناکی با قاشق کوچیک و یک بار مصرف، رشته های فالوده و خرده یخهایی که تبدیل به آب قند شدن داشته باشی و از خیرش گذشتی، من رو یادت بیار.
هر وقت جایی سوتی دادی، من رو به یاد بیار که گفتم: "عمه جون زحمت نکش به خدا خسته مون می کنی اینقدر تعارف میکنی." و آرام بگیر.
هر وقت خواستی یک خاطره خندهدار تعریف کنی ولی اونقدر توضیح دادی و جزئیات رو گفتی که یادت رفت اصلا چرا داری حرف میزنی، من رو به یاد بیار.
هر وقت خواستی مانتوهای دهه شصت رو مسخره کنی و بهجای اِپُل گفتی اُپِن و فهمیدی که خودت مسخرهتری، به یاد من بیفت.
اگه از جات بلند شدی و استخوانها و مفاصلت سمفونی را انداختن، با هر صدای جیرجیر و تق و توق یاد من بیفت.
اگه فامیلی کسی رو نمیدونی و موقع صدا کردنش گفتی آقا/خانم "چیز"، من رو به یاد داشته باش.
هر وقتی اونقدر از ته دل خندیدی که خندهات دیگه صدا نداشت و خودت رو به در و دیوار کوبوندی، من رو یادت بیار.
هر وقتی که اونقدر need for speed بازی کردی تا انگشتهات چلاق شدن، با شکستن قولنج تک تک انگشتهات یه آخیش بگو و از من یاد کن.
اگه رژیم گرفتی و وزن کم کردی و این مناسبت رو با شیرینی جشن گرفتی، من رو به یادت بیار و یه شیرینی دیگه هم به یاد من بخور.
هر موقع متنی درباره نانو، DNA و واکسن خوندی، انتهای هر جمله از من یاد کن.
و در نهایت، گاهی وقتها، اگر خواستی... بی دلیل من به یاد من بیفت.