خیلی وقتها به این فکر میکنم که بشریت بار چندم است به اسامی مختلف مسیر اشتباهی را میرود و چون نتایج ثبت نشده یا ثبت شده و از بین رفته، دوباره گول میخورد و سنگ بنای یک مسیر بدون دوربرگردان را میگذارد.

وقتی تاریخ میخوانم، میبینم هیچکدام از این حرفها که امروز هست، جدید نیست. وقتی تاریخ را دقیق برای بار صدم میخوانم، میبینم خیلی حرفها که قبلاً زدهاند، دوباره به اسم روشنفکری بیان میشود و افراد زیادی از آن بهرهبرداری میکنند.
خیلیها اینطور هستند و کسی نمیفهمد. عدهای در کتابها دنبال حرفهای تاریک میگردند که بیان کنند و عدهای جوان بیمطالعه، چشم و گوش بسته، به اسم حرفهای جدید گمراه میشوند فقط بخاطر اینکه اسمشان سر زبانها بیفتد.
در تعجبم از افرادی که هزاران حرف مزخرف را تا تهش میدانند و بخاطر دستورات خدا نمیزنند. خدا به بعضیها فهم داده است. انقدر که عظمت آن فهم و عقل را از توی سکوتشان میتوان از ده فرسخی دید.
افرادی مثل آیتالله حسنزادهها در نوشتههایشان نانوشتههایی دارند که انسان را به شهر سکوت میبرد و چیزهایی میشنود و میبیند که در سر و صدا پیدا نمیکند.
موندم توی کارکرد مغز بشریت که هر چیزی را به عنوان مبنا از پدر و مادر میگیرد و تا آخر عمر، حرفهای منطبق با برجی که ساخته را فقط میتواند روی آن سوار کند.
اگر کسی مبنای توحیدی داشته باشد و روی تجربیات دههزار سالهی تاریخ پیامبران درس گرفته باشد، یک انسان دههزار ساله است. اگر کسی مبنای تفکرش ایندیویجوال باشد، چهل ساله است ولی هر ده سال به دنبال یک تفکر جدید میرود و خودش خبر ندارد که ده ساله است و تنها یک دههزارم نفر اول تجربه دارد و راحت به زمین میخورد.