با آغاز ماه جمادیالاول، دلهای بسیاری از مسلمانان رو به خانهای کوچک در مدینه میکند؛ خانهای که در آن، دختر پیامبر خدا (ص) زندگی کوتاه اما پربرکتی را گذراند. بنا بر یکی از روایتهای مشهور، شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) هفتاد و پنج روز پس از رحلت پیامبر و در سیزدهم جمادیالاول رخ داده است، و از همین روست که این روزها را «دهه نخست فاطمیه» مینامند. فرصتی است تا به جای مرور صرف اندوه، کمی با شخصیت آن بانو آشنا شویم؛ و چه راهی بهتر از نگاه به نامها و لقبهایش.

در فرهنگ اسلامی، نام فقط برچسب نیست؛ گاهی خلاصه یک منش است. برای حضرت فاطمه (س) نامها و لقبهای فراوانی در منابع آمده است: فاطمه، زهرا، صدیقه، طاهره، بتول، مبارکه، زکیه، راضیه و مرضیه. شیخ صدوق در کتاب «علل الشرایع» و «معانی الأخبار» بخشی از این نامها را همراه با وجه تسمیهشان نقل کرده است. اگر بخواهید فهرست کاملتر و توضیح هر لقب را ببینید، نامها و لقبهای حضرت زهرا (س) را در تطهیرا بخوانید.
واژه «فاطمه» از ریشه «فَطم» به معنای جدا کردن و بریدن است. در روایتی که شیخ صدوق نقل میکند، علت این نام آن است که او و دوستدارانش از آتش دور نگه داشته شدهاند. این معنا یادآور آن است که محبت واقعی، انسان را از زشتیها جدا میکند.
«زهرا» یعنی درخشنده. در روایات آمده که نور آن بانو هنگام عبادت برای اهل آسمان میدرخشید. این لقب بیش از هر چیز به جایگاه عبادت در زندگی او اشاره دارد؛ همانگونه که امام حسن مجتبی (ع) نقل کرده است که مادرش شب جمعه تا سپیدهدم در محراب بود و برای همسایگان دعا میکرد و چون پرسید چرا برای خود دعا نکردی، فرمود: «یا بُنَیَّ، الجارُ ثُمَّ الدّار»؛ پسرم، اول همسایه، سپس اهل خانه (علل الشرایع، شیخ صدوق).
لقب «طاهره» با آیه تطهیر پیوند دارد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا» (احزاب: ۳۳). بنا بر حدیث مشهور کسا که در منابع شیعه و سنی، از جمله «صحیح مسلم»، آمده است، پیامبر (ص) علی، فاطمه، حسن و حسین (ع) را زیر عبای خود گرد آورد و این آیه را درباره آنان خواند. «بتول» نیز به معنای بریده از دنیا و دلسپرده به خداست.
مفسران آیات متعددی را به حضرت زهرا (س) و خاندانش مرتبط دانستهاند. سوره «کوثر» که به پیامبر بشارت «خیر کثیر» میدهد (کوثر: ۱)، در بسیاری از تفاسیر به نسل پربرکت پیامبر از طریق فاطمه (س) تفسیر شده است. آیه مباهله (آل عمران: ۶۱) نیز از «نِساءَنا» سخن میگوید و تاریخنگاران نوشتهاند که پیامبر (ص) در آن روز تنها فاطمه (س) را از میان زنان همراه برد.
ماجرای سوره «انسان» هم شنیدنی است: خانوادهای که سه روز پیاپی افطار خود را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدند و خود با آب روزه گشودند. قرآن از زبان آنان میگوید: «إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا» (انسان: ۹). این آیات، تصویری از زندگیای میدهد که در آن ایثار امری روزمره بود، نه استثنا.

جمله مشهور پیامبر (ص) «فاطمةُ بَضعةٌ منّی»؛ فاطمه پاره تن من است، در «صحیح بخاری» و منابع شیعه نقل شده است. همچنین در روایات آمده که هرگاه فاطمه (س) بر پیامبر وارد میشد، ایشان به احترامش برمیخاست، دستش را میبوسید و او را در جای خود مینشاند. این رفتار، در جامعهای که دختر را کمارج میشمرد، درسی ماندگار بود. شاعران فارسیزبان نیز بارها به این پیوند پرداختهاند؛ برای نمونه، شعر علیاکبر لطیفیان با مصرع «مردی پیامبر است که زهراست دخترش» همین نسبت را به زبان شعر بیان میکند.
از حضرت فاطمه (س) سخنان کوتاه و ژرفی نقل شده که هنوز تازهاند. یکی از آنها: «مَن أصعَدَ إلَی اللّهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، أهبَطَ اللّهُ إلَیهِ أفضَلَ مَصلَحَتِهِ»؛ هر کس عبادت خالصش را به سوی خدا بالا فرستد، خداوند برترین مصلحتش را بر او فرو میفرستد (تنبیه الخواطر، ورام بن ابیفراس؛ به نقل بحارالانوار، علامه مجلسی). برای آشنایی با مجموعهای از این گفتارها، نوشته دوازده روایت از حضرت فاطمه زهرا (س) در تطهیرا گزیده خوبی است.

فاطمیه برای بسیاری از ما زمان مجالس روضه و نذر و دعاست. اما میتواند زمانی هم برای بازخوانی سیره باشد: مهربانی با همسایه، سادهزیستی، عبادت خالص و احترام در خانواده. اگر دوست دارید این ایام را با تصویر هم همراهی کنید یا در فضای مجازی یادی از آن بانو داشته باشید، مجموعه تصاویر فاطمی تطهیرا را ببینید.

زندگی حضرت زهرا (س) کوتاه بود؛ بنا بر مشهور حدود هجده سال. اما همان سالها چنان پر از معنا بود که قرنها بعد، هنوز نامهایش برای ما درس زندگی است. شاید بهترین بزرگداشت این ایام آن باشد که هرکدام از ما، دستکم یکی از این نامها را در رفتار خود معنا کنیم: کمی درخشانتر، کمی پاکتر، کمی مهربانتر.
منابع: قرآن کریم؛ علل الشرایع و معانی الأخبار (شیخ صدوق)؛ تنبیه الخواطر (ورام بن ابیفراس)؛ بحارالانوار (علامه مجلسی)؛ صحیح مسلم؛ صحیح بخاری.
برای مطالعه بیشتر: نامها و لقبهای حضرت زهرا (س)؛ همسرداری را از فاطمه علیهاالسلام بیاموزیم