کتاب صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی درست شبیه موسیقی پسزمینه مراقبه، یا یک فال بود. داستان کتاب درباره بانو الیزابت تووا بایلی و حلزون کوچک او در دورهای که به علت ابتلا به یک ویروس ناشناخته زمینگیر و در تخت خود محبوس بود، است. کتاب غیرداستانی و شامل ۶ بخش و اولین تجربه نویسندگی ایشان است.
حلزون همراه با گلدانی بنفشه هدیه سرنوشتسازی از یک دوست بود. بین خانم بایلی و حلزون، دو قهرمان قصه که از نظر ما هیج شباهتی به همدیگر ندارند، شباهتهای غیرمنتظرهای وجود دارد. مثلا شیوهٔ زندگی حلزون و وضعیت جدید زندگی خانم بایلی در دورهٔ بیماری و باید بگم که این شباهتها زندگیبخشترین شباهتهای دنیا هستن. نویسنده با عمیق شدن در تک تک رفتارها و حرکات حلزون و با بررسی تاریخ طبیعی شکمپایان راه نجات و رهایی خود را پیدا میکند. در این دنیایی که همه ما به دنبال قرصهای جادویی درمان افسردگی بیحالی استرس اضطراب ناراحتی و بیانگیزه بودن هستیم، این کتاب تلنگری هست برای اینکه به ما یادآوری کنه منجی خود ما هستیم، درمانگر میتونه یک موجود کوچیک باشه که نه درمانگر هست و نه کسی از اون کوچکترین انتظاری داره. دنبال راه نجات در حرفها، مکانها و اشخاص اشتباه نباشیم زیرا از یک حلزون با ظاهری آسیبپذیر اما باطنی مقاوم که در چندصد میلیون سال گذشته از پس نبردهایی با سیاره زمین سربلند بیرون آمده میتوان درسهای زندگی بسیاری گرفت.
● چند جمله جالب از کتاب رو در اینجا هم مینویسم.●
۱. اگر ما خیال کردهایم که مسئولیت این سیاره با ماست، باید بدانیم حلزونها نسبت به ما موجودات تازه وارد جای پای به مراتب قدیمیتر و چسبناکتری روی زمین دارند.
۲. به حجم کارهایی که باید انجام شود، دشواریهایی که باید برآنها غلبه شود، یا هدفی که باید به آن رسید، فکر نکن، بلکه با جدیت مشغول کاری شو که در دست داری. بگذار همین برای امروز کافی باشد.
۳. همهچیز در جهان اشیا و موجودات، هنوز پر از حادثه است. حادثههایی که تو میتوانی درآنها نقش داشته باشی.
و اما بریده موردعلاقهام از کتاب :
ما همه گروگانهای زمان هستیم. همه ما تعداد دقیقه و ساعتهای یکسانی برای زندگی در یک روز داریم و با اینحال من احساس نمیکردم که سهم مساوی گرفتهام. بیماریام چنان زمان فراوانی در اختیارم گذاشته بود که زمان تقریبا تنها چیزی بود که داشتم. دوستانم آنقدر کم زمان داشتند که اغلب آرزو میکردم کاش میتوانستم زمانی که به کارم نمیآید را به آنها بدهم. حیرتانگیز است که چگونه با از دست دادن سلامتیام چیزی چنین ارزشمند اما بیفایده بدست آورده بودم.
از نظر من این قسمت از کتاب به قشنگترین حالت ممکن حسرت و اندوه فردی که سلامتیاش را از دست داده به تصویر کشید. حقیقتا هرچیزی در زندگی اگر سر جای خودش به ما اعطا بشه به نهایت ارزشمندی میرسه. اما اگر خانم نویسنده این زمان بینهایت را در اختیار نداشت تمرکزی ابرانسانی بر این شکمپای کوچک نمیکرد و شاید این کتاب هرگز نوشته نمیشد. این کتاب مصداق بارز غم بزرگ را تبدیل به کار بزرگ کردن است.
به امید روزی که همه ما حلزونهای زندگی خودمون رو پیدا کنیم.
در این سایت میتونید به صدای هویج خوردن حلزون با دوهزاروششصدوچهلودو دندان و خانم الیزابت بایلی با سیودو دندان گوش بدید.
و در آخر اگر به این ماجراهای میانگونهای علاقهمند هستید مستند معلماختاپوسمن ساخته جیمز رید و پیپا الریخ محصول سال ۲۰۲۰ هم پیشنهاد دلچسبیست.