زایو
کتابی بود به غایت غیر قابل باور و دوست ناداشتنی با داستانی جذاب اما روایت نازیبا .
ماجرای زایو در سال ۱۴۲۰ رخ میدهد . زمانی ک ویروس زایو در دنیا گسترده شده و حدودا نیمی از مردم جهان را به کام مرگ فرستاده . در این زمان رژیم غاصب صهونیستی - به وعده ۲۵ سال دیگر رهبری - نابود شده و جمهوری اسلامی فلسطین به دنیا معرفی شده ...
با کشف یک سازه زیر زمینی مربوط به رژیم صهیونیستی در فلسطین ، گمانه زنی هایی درباره ساخت و شیوع زایو از اعماق این سازه صورت میگیرد و قرار میشود دکتر علی پارسا از ایران ، برای ساخت دارویی در برابر ویروس زایو و نجات دنیا ، به فلسطین برود . در این سفر ، ماجراهایی برای دکتر پارسا اتفاق می افتد ...
مهم ترین دلیلی که با این داستان ارتباط مناسب برقرار نکردم ، نپرداختن به جزئیات آن بود .
زمانی که از یک کودک چهار ، پنج ساله بپرسی چه تصوری از دنیای ۲۰ سال بعد دارد ، معمولا به ماشین های پرنده ، گوشی همه کاره و تفنگ های همه کاره اشاره خواهد کرد ، اما درمورد جزئیات آن توضیحی نخواهد داد .
در این داستان نیز نویسنده به همین صورت دنیای ۱۴۲۰ را تعریف کرده بود . روایتی کوکانه و عاری از هرگونه خلاقیت از ابزار زندگی بشری ...
می گویند انسان ها برای درک چیزهای ناشناخته ای که در دنیایشان وجود ندارد و حتی برای برقراری بهتر ارتباط با زندگی افرادی که در دنیای خودشان زندگی می کنند ، نیاز به جزئیات دارند . چیزی که در این کتاب به ندرت دیده می شد . ( ما با داستان های هری پاتر زندگی کرده ایم در حالی که کاملا تخیلی بودند .خانم رولینگ به زیبایی با بسط دادن جزییات و پرداختن به انها ، خواننده را با خود همراه می کند ، چیزی ک در زایو اصلا وجود نداشت ) در ضمن باید بگوییم هری پاتر اولین رمان خانم رولینگ بوده است ( به دوستان عزیزی که ممکن است بگویند هری پاتر داستان معروفی است باید بگویم یک داستان بخاطر جذابیتی که برای خواننده هایش دارد ، معروف می شود نه بخاطر معروفیت خوب شود )
زایو را به چه کسانی معرفی میکنم ؟
• به کسانی که کتاب های زیادی نخوانده اند می توان معرفی کرد ، اما هرگز چنین کتابی را به دوستان کتابخوان خود معرفی نکنید ( متاسفانه خودم ان را به یکی از دوستانم هدیه داده بودم و پس از خواندنش بسیار از این هدیه خود شرمنده شدم )
• کسانی که ارزو دارند قهرمانی ایران را بر جهان ببینند ( بدون توجه به محتوای داستان . )
در آخر بگویم ، من هم از ضعف سینمای ایران و کتاب هایی بدون قهرمان که به منتشر می شوند ، آگاه و بسیار ناراحتم ، در حالی که قهرمان های بزرگی را در دیروز ، امروز و فردای کشورم دیده ام ( و میبینم ) اما با این شکل از قهرمان سازی ( که کودک و نوجوان را به خواندن کتاب های بیشتر ترغیب نکند و حتی از خواندنش پشیمان شوند ) مخالفم ...
اگر با این توصیف ها باز هم علاقه مند به خواندن آن بودید ، میتوانید زایو را از طاقچه بردارید ...