https://www.aparat.com/v/MTOv4
در دنیای فرضی روزگاری خواهد بود بدون هیچ حس تملکی،جز پوشاک،جز هر آنچه همواره در فاصله ده سانتیمتری از فرد قرار دارد.تفاوت اصلی این دنیا در طرز تفکر افرادست،در این روزگار ، دیگردغدغه ی بشر ملک و دارایی و تفکرات اینچنینی نیست و هر فرد خودش را تنها مالک پوشش خود میداند و بس. دنیایی مرفه است که مردم به دنبال مرور گذشته ی آرمانی خود هستند ، این دنیای بهظاهر ایدهآل که پر از امکانات و رفاه مادی است،برای مردمانش راضیکننده نیست.تنها دارایی آنان پوشش است پس سعی میکنند نمادهای گذشته ی آرمانیشان را در پوشش خود نمایان سازند. این دنیا آینده ای است که گذشته در آن جریان دارد .
انسان همواره خواهان زیبایی است و ملاک و معیار زیبایی روز به روز در حال تغییر است،تا جاییکه این روز ها به بدن رنگ و طرح میدهد . دردنیای فرضی که تمام تعلقات یک فرد محدود به پوشش او میشود زیبایی جان بیشتری میگیرد و دغدغه ی بزرگ تری میشود . آدمیان دوست دارند با تنها داراییشان به زیبا ترین حد ممکن برسند و در عین حال نمادهای گذشته را در پوشش خود وارد کنند تا هرچه بیشتر به رویایشان حقیقت بخشند ، در واقع انسان دوست دارد مرور خاطرات و گذشته آرمانی را نیز به نحوی وارد عرصه ی زیبایی کند . تفسیر زیبایی در دنیای فرضی میشود زیبایی درعین هنجار شکنی ها و مروری بر گذشته . پس نماد هایی وارد عرصه ی صنعت مد و فشن میشود که خاطرات را در ذهن تازه میسازند . در دنیای فرضی زیبایی محدودیت هایی ایجاد میکند .
حالت خاصی از بدن و فرم انگشتان دست در قدیم از معیار های زیباسازی بوده اند . قرار گرفتن انگشتان دست با فاصله های خاصی در کنار هم و طنازی نمونهای از زیبایی در فیگور زنان باستان است .
نمونه ای از آثار هنرمندان باستانی


دنیایی را تصور کنید جواهراتی خواهند بود که به دست شکلی خاص میبخشند. برای ثابت ماندن مداوم انگشتان دست در حالتی خاص از موادی سخت استفاده شده و یاداور نمونهای از ملاک های زیبایی در عصر باستان است .
این مدل جواهرات به دست فرم میدهند ، کارایی دست را محدود میکنند و به آن زیبایی میبخشند و این آرمانگرایی تاحدی پیش میرود که انسان اختیار دستهایش را از دست میدهد . در واقع در این دنیا،اهمیت مرور گذشته و ایجاد ساختار زیبا از کارایی اصل اندام بیشتر است. پس بر خلاف امروز، ناتوانی های جسمانی حتی میتواند نوعی برتری محسوب شوند .
قرار گرفتن فلزات سخت در کنار دستان ظریف و محدود کردن فعالیت ان نمونه ای از هنجارشکنیهای طراحی ساختار زیورآلات در دنیای فرضی است . دنیایی که متعلقات یک فرد تنها پوشش اوست و در جست و جویِ ترکیب نمادهای گذشته ی خویش با معیارهای زیبایی مدرن است .

این محصول شامل اتصال قطعاتی به انگشتان دست است که انگشتها را به حالت تعلیق درآورده و بروی مچ متصل می شوند
.زیبایی ساختاری این محصول تا جایی پیش میرود که انسانها تمایل دارند با وجود تمام محدودیتها،همواره ازین دستبند استفاده کنند.
یک ترکیب مرکب از ژست های دست در آثار نقاشان و ساختار دستان زنانه و جواهرات و به بازآفرینی موقعیتهای ظریف دستی که قرنها در آثار هنری دیده می شودمیپردازد.