آنچه گذشت...
خب دوستان رسیدیم به بخش حیاتی داستان تو قسمت قبل دیدیم که اقای کیومرث پس از اینکه شاه شد و کلی کیف کرد که یهو بچه دیوه زد بچه ی کیمورث راکشت و حالا کاخ(بهتره بگم غار )به جنب و جوش افتاده...

نشستدند چنین سالی سوگوار / یکسال به سوگواری و عزای پسر کیومرث گذشت
پیام آمد از داور کردگار / خدا به کیومرث و یارانش پیام داد
درود آوریدش خجسته سروش / فرستاده ی خدا گفت: درورد بر تو (کیومرث)
کز این بیش مخروش و باز آر هوش / بابا بس کن این لوس بازیو دیگه اه ناله بسه و حواستو جمع کن
سپه ساز و برکش به فرمان من / یک لشکری بساز و به فرمان من حمله کن
بر آور یکی گرد از آن انجمن / کیومرث یک فرماندهی جمع کن
از آن بد کنش دیو روی زمین / از ان دیو بد رفتار بی شرف... روی زمین
بپرداز و پردخته کن دل ز کین / حمله کن و خودتو با گرفتن انتقام بچه ات راحت کن
کی نامور سر سوی آسمان / کی دیدی شاه به این بزرگی و شهرت که عظمتش به اسمون رسیده
بر آورد و بدخواست بر بدگمان / جنگ کرد و بدی خواست بر بد نظر( بشمر!)
بر آن برترین نام یزدانش را / کیومرث نام خدا را
بخواند و بپالود مژگانش را / خداو رفت دست و صورتشو اب زد و چشماش رو مالید
و زان پس به کین سیامک شتافت / و بعدش سریع به سراغ کینه سیامک رفت
شب و روز آرام و خفتن نیافت / شب و روز براش نمونده بود(عکس دیو را زده بود به سنگ و مشت میزد!)
خجسته سیامک یکی پور داشت / جناب سیامک یه بچه ای داشته
که نزد نیا جاه دستور داشت / که دست به سینه واسه ی بابابزرگ بوده
گرانمایه را نام هوشنگ بود / این گرانقدر اسمش هوشنگ بوده
تو گفتی همه هوش و فرهنگ بود / انقدر بچه تیزی بود که انگار فقط حاوی هوش و ادب بوده
به نزد نیا یادگار پدر / در پیش کیومرث یادگار سیامک بود
نیا پروریده مر او را به بر / پدر بزرگش خیلی اساسی تربیتش کرده بود
نیایش به جای پسر داشتی / کیومرث عین پسرش دوستش داشت
جز او بر کسی چشم نگماشتی / کیومرث فقط به اون نگاه میکرد(این یکی هم لوس کردن رفت!)
چو بنهاد دل کینه و جنگ را / کیومرث وقتی که دلش را به کینه و جنگ سپرد
بخواند آن گرانمایه هوشنگ را / هوشنگو صدا زد
همه گفتنیها بدو بازگفت / و کل ماجرا را برای هوشنگ گفت
همه رازها بر گشاد از نهفت / و کلا همه چی رو برای هوشنگ روشن کرد
که من لشکری کرد خواهم همی / کیومرث گفت من لشکری فراهم میکنم
خروشی برآورد خواهم همی / یه جنجالی به پا میکنم!
تو را بود باید همی پیشرو / تو باید از همه جلوتر بری
که من رفتنیام تو سالار نو / من که پام لب گوره تو باید پادشاه بشی
پری و پلنگ انجمن کرد و شیر / از فرشته گرفته تا پلنگ و شیر
ز درّندگان گرگ و ببر دلیر / از ببر و گرگ و انواع و اقسام حیوانات خونخوار
سپاهی دد و دام و مرغ و پری / سپاهی از مجموع اینها
سپهدار پرکین و کنداوری / و فرماندش پر از کینه و هوش
پس پشت لشکر کیومرث شاه / پشت لشکر کیومرث بود
نبیره به پیش اندرون با سپاه / نوه کیومرث جلوی سپاه
بیامد سیه دیو با ترس و باک / دیو با ترس و چه کنم چه کنم و ددم وای ببم وای امد
همی بآسمان بر پراگند خاک / به سمت اسمان خاک پراکنده شد
ز هرّای درّندگان چنگ دیو / درندگان با دیو ها درگیر شدن!(یکی زنگ بزنه۱۱۰!)
شده سست از خشم کیهان خدیو / دیو ها از خشم فرمانده شل شدند
به هم برشکستند هر دو گروه / اقا زدن به تیپ تاپ هم
شدند از دد و دام دیوان ستوه / هر دو تیم خسته شدند
بیازید هوشنگ چون شیر چنگ / حالا هوشنگ مثل شیر وارد میدان میشه
جهان کرد بر دیو نستوه تنگ / و حالا دیو خستگی ناپذیر دنیا براش تیره تار میشه
کشیدش سراپای یکسر دوال / هوشنگ سر وپای دیو را گره میزنه
سپهبد برید آن سر بیهمال / بعد کله یقر بی مانند دیو را عین گوسفند میبره
به پای اندر افگند و بسپرد خوار / بعد عین گونی هویج پرتش میکنه روی زمین
دریده بر او چرم و برگشته کار / بعد پوستشو غلفتی میکنه (وای عجب بازیکن بی رحمی!)
چو آمد مر آن کینه را خواستار / بعد از اینکه کیومرث انتقام میگیره
سرآمد کیومرث را روزگار / کیومرث مرد(گلچین روزگار عجب خوش سلیقه است!...)
برفت و جهان مردری ماند ازوی / او رفت و مرده ای از او ماند
نگر تا که را نزد او آبروی / ببین تا چه کسی نزد خدا ابرو دارد
جهان فریبنده را گرد کرد / جهان پر کلک را ترک کرد
ره سود بنمود و خود مایه خْوَرد / راه سود را پیمود
جهان سر به سر چو فسانست و بس /جهان همش قصه است و تمام!
نماند بد و نیک بر هیچکس / بر هیچ کسی خوبی و بدی نمیمونه
جهاندار هوشنگ با رای و داد / هوشنگ شاه با عدل و داد
به جای نیا تاج بر سر نهاد / پس کیومرث شاه شد
بگشت از برش چرخ سالی چهل / چهل ساله شد
پر از هوش مغز و پر از رای دل / هوشنگ با هوش و عدالت
چو بنشست بر جایگاه مهی / وقتی نشست برجای گاه بزرگی
چنین گفت بر تخت شاهنشهی / روی تخت شاهی اینجوری گفت که
که بر هفت کشور منم پادشا / که بر هفت تا کشور پادشاه منم (امریکا اونموقع بودی میخواست چیکار بکنی؟)
جهاندار پیروز و فرمانروا / شاه پیروز و دستور دهنده
به فرمان یزدان پیروزگر / به فرمان خدای پیروز
به داد و دهش تنگ بستم کمر / به بزل بخشش کمر بستم
و زان پس جهان یکسر آباد کرد / و پس از اون جهان یهو اباد شد
همه روی گیتی پر از داد کرد / کل جهان را پر از عدالت کرد
نخستین یکی گوهر آمد به چنگ / اول یک سنگ پیدا کرد
به آتش ز آهن جدا کرد سنگ / با اتش اهن را از سنگ جدا کرد
سر مایه کرد آهن آبگون / با اهن صیقل خورده وسایل درست کرد
کز آن سنگ خارا کشیدش برون / که از اون سنگ کشیدش بیرون
خب این قسمت هم دیگر با پایان نیمه تلخ(مرگ کیومرث) نیمه شیرین(مرگ دیو) تموم شد جالب اینکه هر دو تا اتفاق تهش مرگ بود و بخاطر بد بودن دیو و کشتن سیامک بد جلوه کرد و مرگش خبر خوب بود و کیومرث که سالها پادشاه خوبی بود مرگ غمگین و ناراحت کننده بود ولی با این حال وارد پادشاهی هوشنگ شدیم من را تا قسمت های بعد دنبال کنید! لایک و نظر فراموش نشود!