
وقتی که آنها را به یاد میاورم ، یاد روزهایی میافتم که پدر و مادر واقعی ام باهم بد بودن ، بسیار بد ، آنقدر میتوانم بگویم بد که حتی وقتی آنها داشتن باهم دعوا میکردن و من از پنجره بیرون رو تماشا میکردم ، میدیدم که چقدر مردم با خوشحالی با بچه هاشون رفتار می کنند ، آنموقع من سه سالم بود و تازه افکارم داشت تشکیل می شد ، روزی پدرم مادرم را با چاقو کشت و پدرم چون زندان رفت من به یک خانواده ای که از دوستان او بودن سپرده شدم. اونا با من با لطافتی بسیارزیاد برخورد میکردن ، ارث و میراث زیادی از طرف پدرم به من رسید و من هم وضیعت ام بهتر شد ، تا اینکه مرا به دانشکده جنگ فرستادن تا بتوانم در قسمت فروش و بازاریابی ارتش خدمت کنم و از مهندسان عالی رتبه شوم ، تمام اینها افتخاری است بزرگ اما من در دوران سربازی ام بسیار وحشتناک تر از حالت عادی زندگی ام است ، بسیار افسرده ام ، قرص میخورم و صبح تا شب را با زحمت در ارتش کار می کنم ، من وضیفه ای دارم که باید به آن عمل کنم و جنگیدن با دشمن بعثی است. تازه جنگ شروع شده ، اما این را بدان عزیز ترین کس ام ، همسر بریتانیایی ام مارگریتا ، من باید در راه وطن جانفشانی کنم ، گروهانمان بسیار کم شده و الان هم من باید از روی مین رد شوم ، دیدار به قیامت . عزیزم
نویسنده سپهرتائب(جهانمهر) ۲۹/۸/۱۴۰۰