
سلام
محمد مهدی نسیمی هستم، ورودی ۹۷ علوم کامپیوتر
۱-انزوای ورودیها (به نظرم میشه برنامههای خوبی ترتیب داد؛ برای مثال ورودیها بتونند ساعتی در هفته با دانشجوهای خوب سال بالایی صحبت بکنند یا در جلسهای شرکت بکنند)
۲- اولویت داشتن دانشجوهای دانشکده نسبت به ماینورها یا خارجدانشکدهای ها در گرفتن واحد
۳- پیگیری عملکرد اساتید، مخصوصا در ایام مجازی( که فکر میکنم همهی صنفیها این پیگیری را داشتهاند ، مثل دیر نمره دادن اساتید یا کم بودن زمان کوییزها برای جلوگیری از تقلب یا ...)
۴- ارتباط بین انجمن علمی و صنفی(مخصوصا فکر میکنم میشه برنامههای خوبی برای ورودیها ترتیب داده بشه)
۵- پیگیری بعضی کارهای تاسیساتی، اگر امکانش باشه
۶- پایین بودن کیفیت اساتید حل تمرین(البته که بعضی از ta ها ، شخصا کلاس خوبی برگزار میکنند، من سیستمی برای بالا بودن کیفیت taها ندیدهام)
۷- توسعهی تعریف صنفی از خود و مشخصا نبود ضمانت اجرای مناسب مقابل کمکاری برخی اساتید(سادهتر اینکه: به نظر میرسه با استادی که دیر نمره میده یا کمکاریِ دیگهای میکنه، به قدر کافی برخورد نمیشه یا به قولی دانشجوها زور کمی دارند!)
دربارهی دور از دسترس بودن موارد ۶ و ۷:
من هم فکر میکنم این موارد بلند مدت هستند و وظیفهی ما صرفا قویتر کردن زمزمهی مطالبهی اینهاست.
فکر میکنم اگر قرار باشه تغییر بزرگی رخ بده، میتونه ابتدا زمزمهای میان دانشجوها باشه، بعد این زمزمه به زمزمهای بین اساتید و مطالبهی دانشجوها تبدیل بشه و سپس حقِ دانشجو شمرده بشه.
همچنین در یک بازهی بلند همین دانشجوها استاد میشن و اگر الآن دغدغهای داشته باشند، احتمالا زمان استادی هم دارند.
سابقهی فعالیت دانشجوییای نداشتم، درواقع فکر میکنم بلوغِ علاقه به فعالیت در زمینههایی که در اونها پاداش را فورا و توسط محسوسات درک نمیکنم، نداشتم.
من به طور نادقیق وظایف اصلیِ صنفی را مطالبهی حقوق دانشجوها، کمک به همکاری دانشجوها و بهتر کردن ارتباط مسئولین و دانشجوها میدونم.
با تصوری که از خودم دارم فکر میکنم بتونم مقدار خوبی زمان، فکر و انرژی بذارم.