
سلام
نمیدونم الان که این متنو میخونید حالتون خوبه یا نه، به هر حال امیدوارم حال همگی مساعد باشه.
همین که اینجایید ولی امیدوار کنندهست، از دغدغهمندی میاد، بزارید از همینجا هم شروع کنیم. ۴ ترمی که توی این دانشگاه بودم، مشکلات زیادی رو به چشم میدیدم، از یه جایی به بعد به جای اینکه بپرسم چرا حل نمیشن، تصمیم گرفتم برم و راه حلشو پیدا کنم. جالب بود، صنفی، رمی بود که جادههای دغدغهها بهش میرسید. کمکم این آشنایی با صنفی به دغدغههایی که داشتم جهتی که نمیدونستمو نشون داد.
شخصا به دو نمونه از این مشکلات توجه بیشتری دارم که از پیشینه من میاد. یکی مشکلاتی که دانشکده با مرکز داره، یکی هم کمبود فعالیتهای فرهنگی و روحیهبخش. بارها پیش اومده که این عدم ارتباط قوی دانشکده با صنفی مرکز کارها رو دشوار و حلشون رو طولانی میکرد، نمونههای قابل لمسش رو هم متاسفانه اخیرا شاهد بودیم و حال هممون گرفته شد. یه عده از دانشجوها نیاز به پیگیری داشتن، جا داشت که شاهد یه موضعگیری رسمی و پیگیری از سمت صنفی در اون شرایط میبودیم.
هدف اصلی من از حضور در صنفی، کمک به تقویت این مورد و در درجه بعدی توجه خاص روی موارد فرهنگی و خلاقانه است.
دانشکده به دانشجوهاش نیاز داره، اگر دغدغهمندیم، کنارش بمونیم، کنار هم بمونیم، حالمون چه خوب باشه چه بد، با هم درستش میکنیم✌️