روبه رویش ایستادم و در چشمانش خیره شدم. دستانش را در دست گرفتم و عمیق فشردم.
سرش را بالا آورد و نگاهم کرد؛ خدای من باورم نمیشد این منم که اینطور شکسته و در هم شده ام!
چه بر سرمان آمده که اینطور درماندهایم؟چیزی نگفت
آیا واقعاً میخواهی ترکشان کنی؟ تمام آن خیالات و آرزوها را؟ باز هم سکوت را انتخاب کرد
اما من تا ته قصه را خواندم.
نمی خواست برای همیشه برود؛فقط میخواست کمی تنها باشد، اما نمیدانست که کی باید این تمایل را خفه کند و به زندگی برگردد.
این آدمها بودند که او را این چنین خورد و خاکشیر کرده بودند اما این راهی نبود که او میخواست و چیزی نبود که من بخواهم به جان بخرمش.
میدانستم که با ترک دنیا نمیتوانم به جایی برسم پس سرم را بالا گرفتم و از ناخواستهام پشیمان شدم راه آمده را
برگشتم.

بمان قوی ترین ظرافت جهان❤️🔥
برگشتم و رویاهایم را از سر گرفتم اما این بار بدون دیگران