اختلالات خوردن بیماری های جدی هستند که هم سلامت جسمی و هم سلامت روان را تحت تاثیر قرار می دهند. این شرایط شامل مشکلاتی در نحوه تفکر شما در مورد غذا، خوردن، وزن و شکل بدن و همچنین در رفتارهای تغذیه شما می شود. این علائم می تواند بر سلامتی، احساسات شما و توانایی شما در عملکرد در زمینه های مهم زندگی تأثیر بگذارد.
اگر اختلالات خوردن به طور موثر درمان نشوند، می توانند مشکلات طولانی مدت ایجاد کنند و در برخی موارد حتی منجر به مرگ شوند. شایع ترین اختلالات خوردن عبارتند از: آنورکسیا (بی اشتهایی عصبی)، بولیمیا (نوعی پرخوری عصبی) و اختلال پرخوری.
بیشتر اختلالات خوردن به تمرکز بیش از حد بر وزن، شکل بدن و غذا مربوط می شود. این می تواند منجر به رفتارهای غذایی خطرناک شود. این رفتارها می توانند به طور جدی بر توانایی دریافت مواد مغذی مورد نیاز بدن شما تأثیر بگذارند. اختلالات خوردن می تواند به قلب، دستگاه گوارش، استخوان ها، دندان ها و دهان آسیب برساند. آنها می توانند منجر به سایر بیماری ها شوند. آنها همچنین با افسردگی، اضطراب، خودآزاری و افکار و رفتارهای خودکشی مرتبط هستند.

با درمان مناسب، می توانید به عادات غذایی سالم بازگردید و راه های سالم تری برای تفکر در مورد غذا و بدن خود را بیاموزید. همچنین ممکن است بتوانید مشکلات جدی ناشی از اختلال خوردن را معکوس یا کاهش دهید.
علائم اختلالات خوردن بسته به نوع اختلال، متفاوت است. آنورکسیا، بولیمیا و پرخوری عصبی شایع ترین اختلالات خوردن هستند. افراد مبتلا به اختلالات خوردن می توانند انواع مختلف بدنی و اندازه داشته باشند.
بی اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa)، که همچنین به عنوان آنورکسیا آنورکسیا نروزا شناخته می شود، یک اختلال خوردن که تهدید کننده زندگی است. علائم این اختلال شامل لاغری غیرطبیعی بدن، ترس شدید از افزایش وزن و دیدگاهی از وزن و شکل بدن که غیرواقعی است. آنورکسیا اغلب با تلاش های شدید برای کنترل وزن و شکل بدن همراه است که اغلب به طور جدی بر سلامت و زندگی روزمره اختلال می اندازد.
بی اشتهایی عصبی یا همان آنورکسیا ممکن است شامل محدود کردن شدید کالری یا حذف برخی از غذاها یا گروه های غذایی باشد. ممکن است شامل روش های دیگری برای کاهش وزن مانند ورزش بیش از حد، استفاده از ملین ها یا مکمل های رژیم غذایی یا استفراغ پس از خوردن باشد.
تلاش برای کاهش وزن می تواند باعث مشکلات سلامتی شدید شود، حتی برای کسانی که در طول روز به خوردن ادامه می دهند یا وزنشان بسیار پایین نیست.
بولیمیا (Bulimia nervosa)، که همچنین به عنوان بولیمیا عصبی شناخته می شود، یک اختلال خوردن جدی و گاهی اوقات تهدید کننده زندگی است. اختلال پرخوری عصبی شامل دوره های پرخوری است که معمولاً به دنبال دوره های پاکسازی است. گاهی اوقات بولیمیا همچنین شامل محدود کردن شدید غذا برای مدتی می شود. این اغلب منجر به تمایلات قوی تری برای پرخوری و سپس پاکسازی می شود.
پرخوری شامل خوردن غذا – گاهی اوقات یک مقدار بسیار زیاد – در مدت زمان کوتاهی است. در حین پرخوری، افراد احساس می کنند که کنترلی بر خوردن خود ندارند و نمی توانند متوقف شوند. بعد از غذا خوردن، به دلیل احساس گناه، شرم یا ترس شدید از افزایش وزن، پاکسازی برای خلاص شدن از شر کالری انجام می شود. پاکسازی می تواند شامل استفراغ، ورزش بیش از حد، غذا نخوردن برای مدتی، یا استفاده از روش های دیگر مانند مصرف ملین ها باشد. برخی افراد دوز داروهای خود را تغییر می دهند، مانند تغییر مقدار انسولین، برای کاهش وزن.
بولیمیا همچنین شامل وسواس فکری در مورد وزن و شکل بدن است، با قضاوت شدید و بی رحمانه در مورد ظاهر خود.
اختلال پرخوری شامل خوردن غذا در مدت زمان کوتاهی است. هنگام پرخوری، احساس می شود کنترلی بر خوردن وجود ندارد. اما پرخوری با پاکسازی همراه نیست. در طول پرخوری، افراد ممکن است سریعتر غذا بخورند یا بیشتر از آنچه برنامه ریزی کرده اند غذا بخورند. حتی زمانی که گرسنه نیستند، غذا خوردن ممکن است تا زمانی که احساس ناراحتی شدید کنند ادامه یابد.
بعد از پرخوری، افراد اغلب احساس گناه، انزجار یا شرم زیادی می کنند. آنها ممکن است از افزایش وزن بترسند. آنها ممکن است سعی کنند برای مدتی شدیداً غذا خوردن را محدود کنند. این منجر به افزایش تمایلات پرخوری می شود و یک چرخه ناسالم ایجاد می کند. خجالت می تواند منجر به خوردن غذا در تنهایی برای پنهان کردن پرخوری شود. یک دور جدید پرخوری معمولاً حداقل یک بار در هفته رخ می دهد.
اختلال اجتنابی(محدود کننده ورود غذا) شامل خوردن بسیار محدود یا عدم خوردن غذاهای خاصی است. این الگو اغلب نیازهای تغذیه ای روزانه حداقل را برآورده نمی کند. این ممکن است منجر به مشکلات رشد، نمو و عملکرد در زندگی روزمره شود.
اما افرادی که این اختلال را دارند از ترس افزایش وزن یا اندازه بدن دچار ترس نمی شوند. در عوض، ممکن است علاقه ای به خوردن نداشته باشند یا از غذاهایی با رنگ، بافت، بو یا طعم خاص اجتناب کنند. یا ممکن است نگران آنچه هنگام خوردن می تواند اتفاق بیفتد باشند. به عنوان مثال، ممکن است از خفگی یا استفراغ بترسید یا نگران مشکلات معده باشند.

اختلال اجتنابی یا محدود کننده ورود غذا در تمام سنین قابل تشخیص است، اما در کودکان خردسال بیشتر دیده می شود. این اختلال می تواند منجر به کاهش وزن قابل توجه یا عدم افزایش وزن در دوران کودکی شود. کمبود تغذیه مناسب می تواند منجر به مشکلات سلامتی جدی شود.
اما این رفتارهای غذایی مشکل می توانند به طور جدی بر سلامت و رفاه تأثیر بگذارند. اگر رفتارهای غذایی مشکل سازی دارید که باعث ناراحتی شما می شود یا زندگی یا سلامتی شما را تحت تأثیر قرار می دهد، یا اگر فکر می کنید اختلال خوردن دارید، حتما به دنبال کمک پزشکی باشید.
بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات خوردن ممکن است فکر نکنند که به درمان نیاز دارند. یکی از ویژگی های اصلی بسیاری از اختلالات خوردن این است که متوجه نمی شوند علائم تا چه حد شدید هستند. همچنین، گناه و شرم اغلب مانع از این می شود که مردم کمک بگیرند.
اگر نگران یک دوست یا یکی از اعضای خانواده خود هستید، از او بخواهید با یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی صحبت کند. حتی اگر آن شخص آماده نیست که اعتراف کند که مشکلی با غذا دارد، می توانید بحث را با ابراز نگرانی و تمایل به گوش دادن شروع کنید.
اگر نگران هستید که شما یا فرزندتان اختلال خوردن داشته باشید، با ارائه دهنده خدمات بهداشتی تماس بگیرید تا در مورد نگرانی های خود صحبت کنید. در صورت نیاز، به یک ارائه دهنده خدمات بهداشت روان با تخصص در اختلالات خوردن ارجاع دهید. با یک متخصص سلامت روان تماس بگیرید.
علل دقیق اختلالات خوردن مشخص نیست. همانند سایر بیماری های روانی، ممکن است علل مختلفی وجود داشته باشد، مانند:
هر کسی ممکن است به اختلال خوردن مبتلا شود. اختلالات خوردن اغلب در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی شروع می شوند. اما ممکن است در هر سنی رخ دهد.
عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به اختلال خوردن را افزایش دهد، از جمله:
اختلالات خوردن باعث ایجاد طیف گسترده ای از عوارض می شوند، برخی از آنها تهدید کننده زندگی هستند. هرچه اختلال خوردن شدیدتر یا طولانی تر باشد، احتمال بروز عوارض جدی بیشتر است. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

هیچ راه قطعی برای پیشگیری از اختلالات خوردن وجود ندارد، اما می توانید اقداماتی را برای ایجاد عادات غذایی سالم انجام دهید. اگر فرزند دارید، می توانید به فرزند خود کمک کنید تا خطر ابتلا به اختلالات خوردن را کاهش دهد.
برای ایجاد عادات غذایی سالم و رفتارهای سبک زندگی:
در اینجا چند راه برای کمک به فرزند شما در ایجاد رفتارهای سالم غذایی وجود دارد:
اگر متوجه شدید که یک عضو خانواده یا دوست شما به نظر می رسد که علائم اختلال خوردن دارد، در نظر بگیرید که با آن شخص در مورد نگرانی خود برای رفاه آنها صحبت کنید. ممکن است نتوانید از ایجاد اختلال خوردن جلوگیری کنید، اما با مهربانی اقدام کردن ممکن است شخص را تشویق کند که به دنبال درمان باشد.