📼 : آیینه - فرهاد
ایوان خانهی ماهیخانم بوی گلهای رازقی و خرده آتش و پرتقال بم را با هم میداد. ترکیب پرتقال زغالی و پرک رازقیهای داخل استکان افتاده.
کنج گلیم نه متری، در نسار طاق اردیبهشتی به هوای سر پر زدن پروانههای دم عصر نشستن، مزه داشت. با دو پای عریان و ردیف انگشتهای تپلی که کَفَش روی موزائیکهای خاکی گرم میشد. پروانهها که میآمدند، صوتِ نوار کاستی، ایوان را برمیداشت. خطی روی خش میافتاد و سکوت از آسمان هفتم، پر.
غصه، پر.
گنشجکک اشی مشی لب حوض، پر.
دختر، پر.
ایوان دلباز خانهی ماهیخانم گویی ایوان بنای شاه بود. به زیر طاق بلندش، خاطرهها رشد کرده بودند. روی بلندای رشد، دختری لبخند میزد. ابرها، آسمان را تا اینجا میآمدند که برای گل روی ایوان ببارند. نقاش اردبیلی نردهها را به رنگ نبات و کهربا درآورده بود انگار که یادآور باغی باشند از باغهای گلستان. و ستونهای ایوان را اوستا به اندازه عرض شانههای من قطر داده بود. ستونها در حصار دو دستم ایستاده میخوابیدند و خالیِ آغوش من، رخت استراحت میان روز میشد.
گاهی میان شب [نیمه شب]
پروانهای سفید بال انگشتم را بوسید. پروانهای که یا امشب میمرد یا صبح الطلوع. شاید هم دم دمای فردا شب، بامداد. سفیدی کاغذی بالهایش، معنای رخت کفن داشت یا رخت عروسی؟ بوسهای که شبیه بود به یک قطره باران زمانی که روی پوستت میچکد. و انگشتت ترغیب میشود جای برخوردش را لمس کند. شاعران مکتب برای پروانههای ایوان ماهیخانم شعر، بسیار میسرودند و فردای مرگشان توی روزنامههای محلی چاپ میشد. همان ستون روزنامه که من هم مدت زمانیست در ایوان مینشینم تا پاره شعری به قلبم الهام شود و بنویسمش روی کاغذ پاپیروس.
به وقت تپیدن خورشید به پشتهی باغ عدن، تلفن سیمی خانه ماهیخانم صدایش درآمد. نمیخواستم بدانم چه کسی پشت خط است و چه کلامی رد و بدل میشود. دل از ایوان نمیشد کند. سوت شاهپرکها صفیر میکشید توی مجرای شنواییام که بعد از بیماری درصد قلیلی را دریافت میکرد. سوتهای دنباله دار، جیغهای کوتاه پی در پی. صدای پای مورچهها را هم میشنیدم. و زاریدن مورچهای که از ولع مورچهخوارها میترسید. صوت نوار هم از پت پت افتاده بود. غرّاء و شماتت بار به در و دیوار ایوان میخورد و به طور موزونی توی گوشهایم میخزید [ آینه میگه تو همونی که یه روز، میخواستی خورشیدو با دست بگیری..]
یک صدای دیگر هم بود. صدای شیون میآمد. شیون زنی با حنجرهای شکننده. مویه میکرد. فکر کردم شاید ماهیخانم باشد. لیزی تارهای صوتیاش زمانی که نامم را میخواند و من آن را از فرسنگها دورتر میشنیدم. یقینا در این لحظه هم داشت صدایم میزد. - بیا ماهیخانم، بیا پروانهها آمدهاند، بخاطر پروانهها از خانه بیرون بیا
ولی پروانهها که امروز نیامده بودند.
پا تند کردم سمت حیاط خانه. پاهای برهنهام زیر غروب میسوخت و حریر سفید توی تنم، تکان میخورد. درختِ صد ساله بازهم داشت نگاهم میکرد. مگر من چه داشتم که آنقدر نگاهم میکرد؟ یک تنهی مایل به سیاه داشت. خواستم تنهاش را مثل پروانهای که انگشتم را بوسید، ببوسم. صدای شیون ماهیخانم هنوز میآمد. جای صدایش درد میکرد. - ماهیخانم یادت میآید؟ گفته بودم مرا لابه لای ریشههای همین درخت دفن کن.
جایی که پروانههای توی شعر مسیرش را بلد باشند. برایم دو سه تا فاتحه بخوانند و به جای دمیدن یک فوت، خاکم را با لبهای کاغذیشان ببوسند.

- در تشتِ اشک، دختری پاشویه شد
تاولی بر گندمیِ گونهاش پاشیده شد
فلک غرید
رنگ از رخسارهی منزل پرید
نیمه شب پای درختی دفن شد
ماهیچههایش یک به یک بوسیده شد
حریر خاکی توی تنش
با دستهای سوختهی خورشیدیاش
زیر خاک با لرزشش آرام شد
پروانهای با پیله ای روی درخت بیدار شد
روح دختر را در آغوشش کشید
شب که شد زیر درخت در خواب شد
