جنبش ME Too بر تجربیات بازماندگان و قربانیان آزارهای جنسی متمرکز بوده و دلایل این قبیل خشونتها و آزار و تجاوز جنسی را بررسی میکند. این جنبش برای نشان دادن شیوع و گسترش آزارهای جنسی ایجاد شد و هم اکنون نیز توسط طرفداران خود مورد حمایت قرار میگیرد.
کمپین مذکور به افراد مختلفی در سرتاسر جهان کمک کرد تا تجربیات خود از خشونتهای جنسی را به اشتراک گذاشته و در این باره آگاهی رسانی کنند. حامیان این جنبش امیدوار هستند که از طریق اطلاع رسانی و افزایش سطح آگاهی بتوانند آمار این قبیل جرائم را کاهش داده و شرایط حمایت از قربانیان را نیز محقق کنند.
در سال ۲۰۰۶ میلادی، تارانا برک (Tarana Burke) که یک فعال اجتماعی رنگین پوست است برای نخستین بار هشتگ من هم همینطور (ME Too) را در شبکههای اجتماعی مورد استفاده قرار داد. او این حرکت را به عنوان بخشی از فعالیتهای یک کمپین مردمی به انجام رساند که وظیفه ترویج توانمندسازی زنان و ایجاد همدلی در میان زنان رنگین پوست را برعهده داشت. اغلب این زنان، برخاسته از اقشار محروم جامعه بودند و آزارها و خشونتهای جنسی را بارها تجربه کرده بودند.
در مدت کمتر از شش ماه، هشتگ ME Too به شکلی گسترده مورد استفاده بسیاری از افراد بنام و سلبریتیها قرار گرفت. به این ترتیب، موضوع خشونت جنسی به یکی از پرمخاطبترین بحثهای جهانی تبدیل شد. بنابراین، آنچه به عنوان عملیات محلی آغاز شده بود در کل جامعه جهانی گسترش یافت و با برجسته ساختن بسیاری از رفتارهای خشن، تمام جنبههای آزار جنسی را تحت تاثیر خود قرار داد.
همان طور که گفته شد، این جنبش با تکیه بر حضور گسترده سلبریتیها و افراد تاثیرگذار جامعه گسترش یافت. سلبریتیها به عنوان افرادی که از شمار بالایی از مخاطبان برخوردار هستند، همواره میتوانند بازویی موثر در رونق چنین تحرکاتی به شمار آیند. واقعیت این است که این قبیل افراد از صدایی رساتر و تریبونهای گستردهتری برخوردار هستند. بنابراین، قدرت آن را دارند که مشکلات و معضلات را به شیوه تاثیر گذارتر و فراگیرتری به گوش جامعه جهانی برسانند.
حضور طیف گستردهای از خوانندگان، هنرپیشگان و افراد به نام جامعه آمریکا در این کمپین، باور نکردنی و بسیار تاثیر گذار بود. تصور این که این تعداد از افراد شناخته شده برای مدتها با آزارهای مختلف جنسی دست به گریبان بودهاند، علاوه بر ایجاد حس تأسف و تأثر، نوری بر دل قربانیان تعرضهای جنسی سرتاسر جهان تاباند و آنها را نیز بر آن داشت تا مهر سکوت خود را شکسته و عاملان این قبیل آزارها را رسوا کرده و در این زمینه اطلاع رسانی کنند.
اوج داستان جنبش ME Too از آنجا آغاز شد که هاروی واینستین (Harvey Weinstein)، تهیه کننده به نام و بسیار ثروتمند و قدرتمند دنیای فیلم و سینمای آمریکا و بیل کازبی (Bill Cosby)، کمدین، بازیگر، نویسنده و تهیه کننده چیرهدست آمریکایی از طرف طیف گستردهای از زنان بازیگر و دست اندرکاران صنعت فیلمسازی هالیوود به اعمال خشونت و تعرض جنسی متهم شدند.
اسامی چهرههای شناخته شدهای نظیر گوئنت پالترو، آنجلینا جولی، اشلی جاد و لیا سیدو در میان اسامی آزار دیدگان جنسی مشاهده میشد. مجله نیویورکر فهرست کاملی از اسامی این افراد و تجربیات آنها را منتشر کرده است. مجله نیویورک تایمز نیز طی گزارشی از روش کار واینستین پرده برداشته و نشان داده که او چگونه موفق شده سالها تعرضات خود را مخفی نگهدارد. بانوانی که در انجام این کار پیشقدم شدهاند، اکنون در سراسر جهان به عنوان نمادی از شجاعت شناخته میشوند.
بسیاری از بازیگران زن توانمند هالیوود ادعا کردند که هاروی واینستین به کرات آنها را به انجام اعمالی جنسی واداشته تا در قبال آن، بازی در نقشهای مهم را به آنها واگذار کند. پس از گسترده شدن این جنبش، در حدود هشتاد زن از تعرضات جنسی هاروی واینستین پرده برداشتند!

در آغاز پرده برداری از رازهای سر به مهر هاروی واینستین بیش از ۴ میلیون توئیت در این باره رد و بدل شد! در نهایت، تمامی این تلاشها نتیجه داد و در ماه می سال ۲۰۱۸ میلادی، وی به جرم تجاوز و تعرض جنسی به زندان محکوم شده و در ادامه، با وثیقه یک میلیون دلاری آزاد شد! البته، جریان دادرسی به این اتهامات همچنان ادامه داشته و باید منتظر بمانیم تا از پایان کار او مطلع شویم.
شاید دانستن این نکته برای شما هم جالب باشد که در خلال جنبش ME Too نام رئیس جمهور وقت آمریکا دونالد ترامپ نیز بارها به میان آمده است. بانوان بسیار زیادی وی را به انجام آزارهای جنسی متعددی متهم کردند. در این میان، اسامی برخی خبرنگاران نیز دیده میشد.
شایعات حاکی از آن است که تعدادی از این افراد با دریافت وجوهی از شکایت و ادعای خود صرف نظر کرده و برخی ادعاها نیز صحت نداشته است. با این حال، موضوع اصلی این است که با افشا شدن این مسائل، شهرت و اعتبار این افراد به شدت لطمه دید و بیان تجربیات قربانیان، مرگ حرفهای و اجتماعی آنها را به دنبال داشته است.
شهامت زنانی که واینستین را متهم به آزار جنسی کردند، برای بسیاری از کاربران فضای مجازی و افراد عادی جهان الهام بخش بود. این امر باعث شد که افراد بیشماری از طبقات و گروههای مختلف جوامع جهانی با استفاده از این هشتگ تجربیات خود را با سایرین به اشتراک گذاشته و خود را از بند اسرار دلخراشی رها کنند که سالها سنگینی آنها را بر دوش میکشیدند.
کمپین ME TOO جامعه جهانی را بر آن داشت تا درباره فرهنگ تجاوز گفتگویی موشکافانهتر را آغاز کند. در طول سالهای اخیر، مقالهها و گزارشات فراوانی درباره این معضل اجتماعی منتشر شده و بسیاری از افراد با به اشتراک گذاشتن تجربیات خود به فراگیری تعرض جنسی اشاره کرده و صحه گذاشتهاند. با این حال، توجه به این نکته ضروری است که هویت قربانی و موقعیت اجتماعی او در میزان توانایی وی برای ثبت شکایت از یک سازمان، آگاه کردن یک مسئول و یا حتی استفاده از هشتگ ME TOO در فضای مجازی موثر است.
هنوز هم بسیاری از زنان جوامع محروم در معرض آزار و اذیت جنسی قرار دارند. با این حال، اثبات ادعاهای آنها با موانع بسیار پیچیدهای مواجه است. آمارهای ارائه شده توسط مرکز جهانی پیشگیری و مقابله با بیماری (CDC) نشان میدهد که حل معضل آزارهای جنسی همچنان راهی طولانی و بسیار دشوار را پیش رو دارد. براساس این آمار، تنها در آمریکا، ۲۷ درصد از زنان بومی، ۲۲ درصد از زنان رنگین پوست و ۱۹ درصد از زنان سفید پوست در معرض تعرضات جنسی قرار داشتهاند.
بررسی آماری و توجه به میزان قربانیان خشونتهای جنسی از بزرگترین دستاوردها و تأثیراتی است که این کمپین ایجاد کرده است. چنان که، هفته نامه فرانت لاین بخشی از گزارشهای هفتگی خود را به زنانی اختصاص داده که بدون برگه اقامت در آمریکا زندگی میکنند. به گفته این هفته نامه، این زنان آزارهای جنسی را به شکل گستردهای تجربه میکنند. با این حال، برای گزارش کردن این تعرضات با مشکلات متعددی دست به گریبان هستند.
از قرار معلوم، از سال ۲۰۰۷ میلادی برای مدت ۳ سال، تنها در ایالت آریزونا بیش از 400 پرونده تعرض جنسی و کودک آزاری به ثبت رسیده که درباره هیچ یک از آنها تحقیق و بررسی مناسبی به عمل نیامده است. روشن شدن مسائل مختلفی از این قبیل، یکی از بزرگترین اثراتی است که این جنبش در جوامع بین المللی و به ویژه در آمریکا ایجاد کرده است.
این جنبش همچنان به کمک رسانی، درمان و تشویق بازماندگان برای به اشتراک گذاشتن تجربیاتشان مشغول است. هدف این جنبش آن است که الگوهای رفتاری و گفتگو درباره خشونت جنسی را متحول کرده و گسترش دهد؛ تا به این طریق بتواند طیف گستردهتری از بازماندگان و قربانیان خشونت جنسی را زیر بال و پر گرفته و درباره آنها اطلاع رسانی کند.
هدف غایی این جنبش، علاوه بر اطلاع رسانی، ایجاد فضایی است که عاملان را به پاسخگویی واداشته و بستری ایجاد کند تا آنها با عواقب کارهای ناپسند خود روبهرو شوند. در عین حال، گسترده شدن چنین گفتگوهایی در ایجاد روندهای سیستماتیک برای تحقیق و بررسی و رسیدگی به پیامدهای این رفتارها موثر خواهد بود. کمک به قربانیان تعرض و خشونت جنسی از اساسیترین اهداف این جنبش به شمار میرود.
کلیه جوامع جهانی از مشکلات فرهنگی و اجتماعی بیشماری رنج میبرند. اغلب ما تصور میکنیم که این قبیل معضلات تنها مختص جوامع عقب افتاده است. با این حال، چنین نیست! در جوامع پیشرفته امروزی نیز بسیاری از افراد هدف خشونت و تعرض جنسی قرار گرفته و اغلب آنها به خاطر محدودیتها و ممنوعیتهای اجتماعی هرگز نمیتوانند تجربیات خود را به وضوح با جامعه خود به اشتراک گذاشته و اطلاع رسانی کنند. از این رو، آغاز جنبش ME Too را میتوان نقطه عطفی در آگاهی رسانی و کمک به بازماندگان خشونتهای گسترده جنسی تلقی کرد.
به گفته تارانا برک هدف کنونی این کمپین این است که منابع قابل قبولی برای بهبود و پشتیبانی را در اختیار مردم قرار داده و در جهت ایجاد تغییر و تحولات ضروری در سیاستها و قوانین گام بردارد. وی اهدافی از قبیل امکان دسترسی به کیتهای آزمایش تجاوز و بررسی آنها، بازبینی مجدد قوانین موجود در موسسات آموزشی و مدارس محلی، بهبود برنامههای نظارتی بر عملکرد آموزگاران و به روز رسانی سیاستهای مربوط به آزارهای جنسی را نیز مورد تاکید قرار داده است.
او تقاضا کرده که همه پزشکان اطفال انگشتنگاری شده و سوابق آنها مورد بررسی قرار گیرد. وی از نظام آموزشی و مدارس تقاضا کرده تا از برنامههای آموزش جنسی حمایت کرده و دورههایی را برگزار کنند تا کودکان با مفاهیم خشونت، تعرض، تجاوز و آزار جنسی آشنایی یافته و از نحوه برخورد و اطلاع رسانی فوری آگاهی یابند.
برک، لایحه ME TOO را به کنگره آمریکا برده و پشتیبانی و حمایتهای لازم را به دست آورده است. گسترده شدن این کمپین به تغییر برخی قوانین و پروتکلهای مربوط به آزار جنسی انجامیده است. از جمله این پروتکلهای جدید میتوان به غیر قانونی برشمردن توافقنامههای عدم افشا اشاره کرد که بسیاری از کارمندان و کارگران در بدو ورود به برخی موسسات و ادارات ناچار به امضای آن بودهاند.
برخی تحلیلگران اظهار داشتهاند که لازم است آزارهای جنسی به عنوان یکی از مشکلات حاصل از وضعیت نابسامان اقتصادی نیروی کار مورد بررسی و توجه قرار گیرد. از این رو، پیشنهاد شده که افزایش حداقل دستمزد نیروی کار مورد توجه قرار گرفته و در صورت امکان، ابزارهای ویژهای مانند برخی تجهیزات قابل حمل در نظر گرفته شوند که کارمندان بخشهای مختلف بتوانند در صورت قرار گرفتن در معرض آسیب، تنها با فشردن یک دکمه اطلاع رسانی کرده و کمک دریافت کنند.
ایجاد ساز و کارهای نظارتی، امکان ارائه گزارش داخلی، اقدامات انضباطی موثر و پیشگیرانه و ایجاد فضایی مناسب برای ارتقاء فرهنگ و گفتمان نیز از جمله تاثیراتی است که این جنبش در حوزه سیاستگذاریها داشته است. از دیگر اثرات مثبت این کمپین میتوان به در نظر گرفتن جریمههای سنگین یا از دست دادن معافیت مالیاتی برای سازمانهایی اشاره کرد که پس از افشای تعرض، همچنان اشخاص مزاحم را بر سر شغلهای خود باقی میگذارند.
در دنیای امروز بسیاری از زنان، مردان و کودکان در معرض خطر تجاوز، تعرض و آزار و اذیت جنسی قرار دارند. صدای این افراد اغلب در میان همهمه اشخاص قدرتمند شنیده نمیشود. زنان و مردان طبقات محروم اجتماع و بسیاری از حاشیه نشینان، در مقابل آزارهای جنسی هیچ امنیتی ندارند. بنابراین، بازگو کردن تجربیات ناخوشایند این افراد بر عهده اشخاصی است که قدرت آن را دارند تا بدون واهمه از مجازات و روبهرو شدن با انواع محرومیتها، فریاد اعتراض و حقخواهی قربانیان را به گوش جهانیان برسانند.
هدف راهرو در پرونده آزار جنسی، آگاهی بخشی درباره موضوعیست که به قدر کافی به آن پرداخته نشده است. چیزی که به انتشار این آگاهی کمک میکند، همراهی شما و گفتن از قصههایتان است. پیشنهاد میکنیم برای اینکه تمام قصهها انسجام مکانی داشته باشند، روایتهای خود را در ویرگول منتشر کنید. با این حال اگر ساختن اکانت برایتان سخت است در همان اکانت شخصی اینستاگرام یا توییتر با هشتگ #راهرو و #داستانهای_گمشده روایتگر باشید. رسالت این پروندهی راهرو، گفتن، شنیدن، و سکوت نکردن است.
تولید محتوا برای راهرو توسط نویسندگان نویسش انجام میشود.