سندرم پیش از قاعدگی یا به اختصار PMS به مجموعهای از نشانگانی میگویند که اکثر زنان یک یا دو هفته قبل از شروع قاعدگی آن را تجربه میکنند. این سندرم طیف وسیعی از علائم و نشانههای گوناگون، از جمله نوسانات خلقی، حساسیت سینهها، خستگی، اشتهای کاذب، تحریک پذیری و افسردگی را شامل میشود. تخمین زده میشود از هر 4 زن، 3 نفر آنها حداقل نوعی سندرم پیش از قاعدگی را تجربه کرده باشد.
نشانگان این سندرم با یک الگوی قابل پیش بینی تکرار میشوند اما تغییرات جسمی و احساسی که فرد در این دوره تجربه میکند ممکن است تا حد زیادی تغییر کنند. برخی اوقات این علائم آن قدر آزار دهنده میشوند که فرد مجبور به خانه نشینی و غیبت در محل کار یا تحصیل میشود. در این مقاله به بررسی سندرم قاعدگی میپردازیم و در مورد نحوه درمان و کنترل آن اطلاعاتی را در اختیارتان میگذاریم.

بیشتر زنان حداقل یکی از علائم سندرم پیش از قاعدگی را تجربه میکنند. فهرست نشانگان این سندرم بسیار طولانی است اما مهمترین آنها که در دو دسته احساسی و جسمانی طبقه بندی میشوند، این علائم هستند:
در اکثر اوقات، این علائم به صورت خود به خود چهار روز پس از شروع قاعدگی از بین میروند. اگر این نشانگان آن قدر قوی هستند که در زندگی روزمرهتان مشکل ایجاد کردهاند و با راهکارهای عادی نتوانستهاید آنها را کنترل نمایید، باید به پزشک رجوع کنید.
علت اصلی این که چرا این سندرم ایجاد میشود هنوز نامشخص است اما برخی فاکتورها در به وجود آمدن آن تاثیر دارند. تغییرات چرخهای هورمونها نشانگان سندرم پیش از قاعدگی را بسیار تغییر میدهند، به طوری که با شروع حاملگی و توقف این چرخهها، علائم سندرم هم ناپدید میشوند. همچنین تغییرات انتقال دهندههای عصبی در مغز مانند سروتونین نقشی اساسی در نوسانات خلق و خوی ناشی از سندرم پیش از قاعدگی بازی میکنند. کاهش میزان سروتونین میتواند به افسردگی ناشی از قاعدگی و همچنین خستگی، اشتهای کاذب و مشکلات خواب بینجامد.
در بیشتر خانمها، تغییرات مربوط به سبک زندگی میتوانند در بهبود و کنترل نشانگان سندرم پیش از قاعدگی مفید واقع شوند. اما گاهی اوقات پزشک با توجه به شدت علائم، اقدام به تجویز داروهایی در این وضعیت میکند. این داروها در چهار دسته اصلی طبقه بندیشوند که به شرح زیر است:

برای بسیاری از زنان، تغییر در شیوه زندگی بخشی موفقیت آمیز در درمان این سندرم تلقی میشود. این اقدامات میتوانند نوسانات خلقی را کنترل کنند و وضعیت احساسی ناشی از PMS را تسکین دهند. در این جا نگاهی به مهمترین راهکارهای مقابله با سندرم پیش از قاعدگی میپردازیم:
یکی از اقدامات مهمی که پس از تشخیص سندرم پیش ار قاعدگی ضرورت دارد، آگاهی بخشی در مورد آن میان شریک زندگی، دوستان، همکاران و به طور کلی جامعه است. برای به حداقل رساندن علائم این سندرم هیچ چیز به اندازه آگاهی، حمایت و همدلی نزدیکان شخص اثرگذار نیست. نحوه نادرست برخورد جامعه با تغییرات خلقی زنان در این شرایط یکی از بزرگترین نگرانیهای روانی خانمها است. این نگرانیها میتوانند آن قدر برای فرد مشکل ساز شوند که بسیاری از نشانگان سندرم تشدید شوند. گاها نیز زنان از ترس برخورد بد جامعه انزوا و گوشه گیری را پیشه میکنند که همین نیز در بدتر شدن شرایط تاثیرگذار است.
پس مهم است که هم فرد و هم جامعه بداند که این پدیده طبیعی است. اصلاح باورهای اشتباه در این مخصوصا در جوامع سنتی، بسیار حیاتی است. یکی از باورهای غلط این است که سندرم پیش از قاعدگی تنها به یک شکل برو میکند و زنان فقط افسردگی و پرخاشگری را تجربه میکنند. در حالی که اکنون میدانیم طیف وسیعی از علائم جسمانی و احساسی ممکن است فرد را درگیر کنند. همچنین دیگر باور غلط این است که تغییرات هورمونی علت به وجود آمدن سندرم پیش از قاعدگی است، در حالی که نوسانات هورمونی تنها بخشی از علل مربوط به این سندرم را تشکیل میدهند. در ابتدا، ادبیات پزشکی این سندرم را به عنوان یک مشکل هورمونی جزئی، که نیاز به کنترل چرخههای قاعدگی معیوب داشت، تعریف کرد و همین باعث به وجود آمدن باورهای غلط در مورد علل هورمونی آن شد.
سخن پایانی
سندرم پیش از قاعدگی برای هر زنی در هر سن قاعدگی میتواند رخ دهد. در این دوره زنان ممکن است تغییرات خلقی را نشان دهند اما چنین علائمی نباید به ایجاد پیش فرضهای غلط در مورد سندرم بیانجامد. با آگاه ساختن خود و دیگران در مورد سندرم پیش از قاعدگی، آرامش بیشتری را به خود و دیگر کسانی که چنین چیزی را تجربه میکنند هدیه دهید.
برای خواندن مطالب بیشتر در حوزه مهارتهای نرم، مجله آنلاین راهرو را دنبال کنید.
تولید محتوا برای راهرو توسط نویسندگان نویسش انجام میشود.