
بادِ سرد، آرام بر صحرا گذشت *** سبزهزاران، رفته رفته، زرد گشت
باد سرد آرام آرام در صحرا وزید و سبزهها و چمنها کم کم زرد شدند.
درخت نارون رنگارنگ شد. برگهای شاداب و قشنگ و مانند چتر درخت نارون، زرد شدند.
با ورزش باد، برگهای گل یکی یکی ریخت و بر زمین افتاد. رشتههای درخت بید از هم جدا شدند.
کم کم چشمه خشک و بیآب شد. ناگهان تمام باغها و بوستان ها به خواب زمستانی رفتند.
کشاورز دانهها را در زیر خاک کاشت و شاخههای پیچ در پیچ درخت انگور را هرس کرد.
فصل پاییز و زمستان سپری میشود و بار دیگر وقتی که بهار میشود، گیاهان از زمین خشک میرویند و چشمه میجوشد و آب روان میشود.
درخت نارون دوباره برگ تازه میرویاند و شاخههای بزرگ قدیمی سبز میشوند.
بر سر بوتههای گل، غنچه شکوفا میشود و باغ پر از بوی خوش گل میشود.
پرستو دوباره آوازخوان و شاد میآید و در اینجا لانه میسازد.
بُستان: باغ و بوستان
تاک: درخت انگور
کهن: قدیمی
آشیان: لانه
این شعر زیبا سروده پروین دولت آبادی است. او در این شعر گذر فصلها را به زیبایی به تصویر کشیده است.