
تا توانی از نیکی کردن میاسا و خود را به نیکی و نیکوکاری به مردم نمای و چون نمودی به خلاف نموده، مباش.
تا میتوانی به مردم نیکی کن و این روش را هرگز ترک نکن. خودت را فردی نیکوکار به مردم نشان بده و بر خلاف آنچه که خود را نشان دادی رفتار نکن.
به زبان، دیگر مگو و به دل، دیگر مدار، تا گندمنمای جو فروش نباشی، و اندر همه کاری داد از خویشتن بده، که هر که داد از خویشتن بدهد، از دوار مستغنی باشد
سخن در دل و زبانت یکی باشد تا دروغگو و فریبکار شناخته نشوی، و در همه کارهای خود به عدالت و انصاف رفتار کن زیرا هر کس که در کارهایش عادل باشد به قضاوت دیگران نیاز پیدا نمیکند.
و اگر غم و شادیت بود، به آن کس گوی که او تیمار غم و شادی تو دارد و اثر غم و شادی پیش مردمان، برخود پیدا مکن و به هر نیک و بد، زود شادان و زود اندوهگین مشو که این فعل کودکان باشد.
و اگر غمگین یا شاد بودی، آن را به کسی بگو که در غمها و شادیها به فکر تو باشد و نزد مردم آثار غم و شادی را در چهره خود آشکار نکن و به هر کار خوب یا بد، زود شاد یا ناراحت نشو زیرا این رفتار مخصوص کودکان است.
بدان کوش که به هر محالی، از حال و نهاد خویش بنگردی، که بزرگان به هر حق و باطلی از جای نشوند
تلاش کن که طبیعت و سرشت تو به هر کار دشوار و ناممکنی تغییر نکند (شخصیت واقعی تو تغییر نکند و آشفته نشوی) زیرا انسانهای بزرگ در برابر رویدادهای مختلف ( چه درست و چه نادرست) عصبانی نمیشوند و شخصیت واقعی آنها تغییر نمیکند.
و هر شادی که بازگشت آن به غم است، آن را شادی مشمر
و آن شادی که پایانش غم و اندوه است را شادی حساب نکن.
و به وقت نومیدی امیدوارتر باش و نومیدی را در امید، بسته دان و امید را در نومیدی.
و به هنگام ناامیدی سعی کن بیشتر امیدوار باشی و بدان که همیشه ناامیدی و امیدواری به هم وابسته و متصل هستند.
رنج هیچکس ضایع مکن و همه کس را بهسزا، حق شناس باش؛ خاصه قرابت خویش را.
تلاش هیچکس را تباه و نابود نکن و به شکل شایسته، قدرشناس همه انسانها به ویژه خویشاوندان خود باش.
چندان که طاقت باشد، با ایشان نیکی کن و پیران قبیله خویش را حرمت دار، ولیکن به ایشان مولع مباش تا همچنان که هنر ایشان همیبینی عیب نیز بتوانی دید
آن اندازه که نیرو و توان داری به خویشاوندان خود نیکی کن. به پیران و اقوام خود احترام بگذار اما زیاد مجذوب آنها نباش (وابستگی فکری پیدا نکن) تا همانطور که دانش و فضیلت آنها را میبینی، عیب و کاستی آنها را نیز بتوانی ببینی.
و اگر از بیگانه ناایمن شوی زود به مقدار ناایمنی، خویش را از وی ایمن گردان و از آموختن، ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی.
و اگر از دشمن احساس ناامنی کردی، زود به اندازه خطر، خودت را از او در امان نگهدار. از یادگیری احساس شرم نکن تا از سرافکندگی نادانی رهایی یابی.
میاسا: دست نکش
داد: عدالت
مستغنی: بینیاز
تیمار: پرستاری و دلسوزی
فعل: کار
محال: غیرممکن
ضایع: تباه
قرابت: نزدیکی
خاصه: ویژه
حرمت: احترام
مولع: حریص شدن به چیزی
ننگ: شرمساری
رسته: نجات یافته