
کتاب در مورد مردی به نام مورسو است. مردی زحمت کش، کاری و بیخیال. داستان از مرگ مادر مورسو شروع میشود. او مرخصی گرفته و به خانه ی سالمندانی که مادرش را آنجا گذاشته بود میرود تا در مراسم تشییع جنازه اش شرکت کند. مورسوی داستان ما خیلی با گرما مشکل دارد. آدم متفاوتی است و به خیلی چیزها بی تفاوت است. خیلی منطقی به چیزها نگاه میکند مثلا مرگ مادرش برایش غم انگیز هست ولی آنطور نیست که بخواهد گریه کند. اما آدم ها این چیزها را میبینند و قضاوت میکنند.
نمیشود گفت مورسوی داستان ما آنچنان درونگراست که هیچ رفیقی ندارد. رفیق هم دارد. با صاحب رستوران سر کوچه شان رفیق است. با همسایه شان دوست میشود. البته خودش پا پیش نمیگذارد. ولی مرد همسایه که میگوید بیا رفیق باشیم میگوید باشد. روز بعد از خاکسپاری مادرش با دختری که قبلا همکار بودند روی هم میریزد و میروند به گردش و تفریح ، جایی که دختر میگوید بیا با هم ازدواج میکنیم میگوید اگر تو میخواهی باشد.
آدم متفاوتی است. یک آدم صاف و ساده. همین داستان او را درگیر ماجرایی میکند. و او هم که آدم حساس به گرمایی است. مرتکب قتل میشود. قتلی که به نوعی دفاع از خود است. ولی پایش به محاکمه که میرسد بلد نیست از خودش دفاع کند و کار به دادگاه که میرسد همین تفاوت هایش میشود دلیلی برای مجرم شناخته شدنش. در طول داستان میبینیم که مورسوی داستانمان با همه چیز خودش را وفق میدهد و میگوید اشکال ندارد. عادت میکنیم.
میگوید اگر مرا در تنه ی درختی حبس کنند. به آسمان نگاه میکنم. به ابرها. مشکلی ندارم. عادت میکنم. کتاب خیلی کتاب قشنگ و جالبی بود. خییلی زود تمامش کردم و دل توی دلم نبود که بیایم و یک معرفی درباره ش برایتان بنویسم تا شما هم بروید بخوانیدش. راوئ داستان خود مورسو هست و خیلی قشنگ داستان روایت میشود. همینکه با افکار قهرمان داستان آدم روبرو میشود ، با جهان بینی اش مواجه میشود خیلی جذاب است. امیدوارم بخوانید و لذت ببرید.
پی نوشت1: هر وقت گرمه و بی اعصابم از کتاب بیگانه مثال میزنم که یارو به خاطر گرمای هوا میزنه آدم میکشه. خلاصه میگم که دست و پاشون رو جمع کنن ، حواسشون باشه.
پی نوشت2: کتابی که الان می خوام شروع کنم سال بلوا از عباس معروفیه. یک کتاب دیگه هم ازش خوندم ولی یادم نیست. خیلی هم معروفه ولی دوباره باید بخونمش. من که حافظه ندارم. بخونمم بعد دو روز یادم میره.
پی نوشت3: یکی از بچه های کانالم هی تعارف میکنه میگه بیا اصفهان. در خدمتیم. میترسم. عکس از خودش نگذاشته. مشکوکه. خیلی نمیشناسمش. آدم باید مواظب جیبش باشه که همسایه ش رو دزد نکنه. از بچه های ویرگول نیست. نمیدونم چجوری با کانالم آشنا شده. بهش میگم چرا عکس نذاشتی برای خودت؟ میگه کارم یجوریه که اگر عکس بذارم ممکنه بد بشه برام. میگم اطلاعاتی ای چیزی هستی میگه نه. هی ی ی
پی نوشت4: رفتم دندانپزشکی و خدا تومن پول عصب کشی و پر کردن دادم. جیبم درد میکند. ولی خب هنوز کلی دندون خراب دارم. به پسر داییم اینها گفتم داستان رو گفتن ما فامیل دندانپزشک داریم و برو آنجا. اونها خودشون لابراتوار دارن و قیمت نصف میشه. ممکنه قسطی هم بتونی بدی. حالا خجالت میکشم برم عکس opg دندونم رو از خانوم دکتر پس بگیرم. یه همچین آدم خجالتی ای هستم. ولی خب باید بگیرم ببرم اونجای جدید ببینم چجوری باهام حساب میکنن؟
پی نوشت5: رفتم بستنی خوردم با سرشیر و اینا. قبل ازینکه برم دندونپزشکی. به خودم هدیه دادم. برای التیام دردی که قرار بود بکشم. آدم باید به خودش گاهی هدیه بده.
پی نوشت6: امروز هم باشگاهیم تو راه برگشت-با ماشین اون برمیگردم خونه- شروع کرد گنده گویی کردن. یه کافی شاپی جای دفترش معرفی کرده بود گفتم من هنوز وقت نشده بیام اونجارو تست کنم. گفت پاشو بیا دفتر خودم. لاکپشت دارم حلقه میده. شوخی شوخی شروع کرد گنده گویی و منم بر خلاف همیشه جوابشو دادم. هی اون گنده اومد هی من. ولی خب ازون بعید نبود. ولی منِ مظلوم گنده اومدم فقط. ولی خب کار بالا بگیره زنگ میزنم پوتین بمب اتم بزنه بهش.
معمولا جواب نمیدم و تو این موقعیت ها کوتاه میام. چون فکر میکنی که جواب دادی و خالی شدی. ولی اینجوری نیست. تازه بعدش اون تنشی که وارد شده اذیتت میکنه و ذهنتم درگیر میمونه تا مدت ها که کاش فلان چیزو میگفتم. کلی تجزیه و تحلیل. اگر ذهنتون زود آروم میشه. و زود بیخیال میشین برین خدارو شکر کنین. این یک نعمته که همه ازش برخوردار نیستن.
پی نوشت7: میگن اگر جایی صلوات بنویسین. تا وقتی اون نوشته پابرجاست کلی ثواب برات مینویسن. یه همچین چیزی شنیده بودم قبلا برای همین یک صلوات بفرستیم : اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
پی نوشت 8: این همه مینویسم معرفی کتاب و هشتگ معرفی کتاب میزنم. پست قبلیم رو که زیرش نوشته فیلم و سینما. حالا نمیدونم این پستم رو تو چه شاخه ای میبره. :/
سید مهدار بنی هاشمی
10مهر1405