چشمهایش | بزرگ علوی

کتاب، کتاب جدیدی نیست و بیش از نیم قرن از انتشارش میگذرد. و هر ایرانی که یکبار رمان های معروف ایرانی را زیر و رو کرده باشد نامش را شنیده است.
داستان درباره نقاش معروفی به نام استاد ماکان است. استاد ماکان به علت فعالیت های سیاسی به تبعید فرستاده میشود و همانجا میمیرد. و حالا یکی از شاگردانش که ناظم مدرسه ای است و شیفته استاد ماکان، تمام زندگی اش را وقف استاد و نگهداری از آثار او میکند.
استاد ماکان آدم تودار و کم حرفی بوده است و کسی چیز زیادی از او و فعالیت هایش نمیداند جز دو نفر یکی آقا رجب نوکرش که لام تا کام حرفی نمیزند و دیگری یک زن.
زنی که تابلوی چشمهایش از او کشیده شده است و هیچکس خبری از او ندارد. هیچکس او را با استاد ندیده است...
آقای ناظم تصمیم میگیرد این زن را پیدا کند، زیرا تنها همین زن است که قادر است حرف های جدیدی درباره زندگی استاد بزند...
اگر بخواهم نظر خودم را بگویم رمان جالبی بود یه جاهایی توصیفات نویسنده را خیلی دوست داشتم و شخصیت های برایم قابل درک بودند خصوصا شخصیت فرنگیس.
چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که شخصیتها سیاه یا سفیدِ مطلق نبودند و نمیتوانم یکی را کامل دوست داشته باشم و از دیگری احساس انزجار کنم. در هر لحظه که میخواستم به یکی ناسزا بگویم، کاری میکرد یا حرفی میزند که دلم برایش بسوزد و بهش حق بدهم.
ولی به نظرم فرنگیس کمی احمق بود، یا شاید بیش از حد عاشق. فرنگیس سال ها دنبال عشق استاد ماکان دوید و ماکان هم هر بار بیشتر باورش میشد آدم خیلی خاص و دوست داشتنی است. گاهی دلم میخواست دست فرنگیس را بگیرم و از این استاد خود شیفته دور کنم..
کسی که در عمرش گرسنگی نکشیده، کسی که از سرما نلرزیده، کسی که شب تا سحر بیخواب نمانده، چگونه ممکن است از سیری، از گرما، از پرتو آفتاب صبح لذت ببرد.
مرا هیچکس نشناخته، خودم هم خودم را نشناختهام
عشق پنهانی، عشقی که انسان جرأت نمیکند هرگز با هیچکس درباره آن گفتگو کند، به زبان بیاورد، به هر دلیلی که بخواهید ـ از لحاظ قیود اجتماعی، از نظر طبقاتی، به سبب اینکه معشوق ادراک نمیکند و به هر علت دیگری آن عشق است که درون آدم را میخورد و میسوزاند و آخرش مانند نقره گداخته شفاف و صیقلی میشود.
چه خطری بزرگتر از این بود که او همیشه با من سرد و رسمی گفتگو کند، دل من بتپد، و او بیاعتنا و بیخیال کار خودش را انجام دهد و من مجبور باشم به او دروغ بگویم؟
برای اینکه هنرمند بشوی، باید حتما انسان باشی.
هیچ چیزی شنیعتر از این نیست که زنی خود را تسلیم مردی کند که او را دوست ندارد.
این چشم ها مال من نیست!
حنانه | ۱۳شهریور ۱۴۰۵