پرونده جفری اپستین فقط درباره جرایم یک مرد ثروتمند نیست. این پرونده با شبکه‌ای گسترده از سیاستمداران، اعضای خاندان‌های سلطنتی، تاجران، دانشگاهیان و افراد مشهور ارتباط پیدا کرد. همین ارتباطات باعث شده‌اند افکار عمومی هنوز درباره بخش‌های پنهان ماجرا سؤال داشته باشد.
اپستین سال‌ها به محافلی دسترسی داشت که ورود به آن‌ها برای بیشتر مردم ممکن نیست. او با هواپیمای خصوصی سفر می‌کرد، در جزیره شخصی خود مهمانی برگزار می‌کرد و با چهره‌های بانفوذ عکس می‌گرفت. در همین حال، شبکه سوءاستفاده از دختران نوجوان نیز برای سال‌ها ادامه داشت.
سؤال واقعی این است: چگونه چنین شبکه‌ای برای مدتی طولانی فعال ماند و چه کسانی درباره آن اطلاع داشتند؟
مردم حق دارند پاسخ این سؤال را بدانند. اما حقیقت زمانی آشکار می‌شود که میان سند، ارتباط اجتماعی، اتهام و نظریه تفاوت بگذاریم.
جفری اپستین در سال ۲۰۰۸ در فلوریدا به جرایم مرتبط با به‌کارگیری یک فرد زیر سن قانونی برای فحشا اعتراف کرد. او در سال ۲۰۱۹ نیز با اتهام‌های فدرال قاچاق جنسی افراد زیر سن قانونی و توطئه برای ارتکاب این جرم روبه‌رو شد.
طبق اعلام رسمی وزارت دادگستری آمریکا، برخی قربانیان هنگام وقوع سوءاستفاده تنها ۱۴ سال داشتند. دادستان‌ها گفتند اپستین به بعضی از قربانیان پول می‌داد تا دختران دیگری را وارد این چرخه کنند.
گیسلین مکسول نیز در سال ۲۰۲۱ در ارتباط با کمک به جذب و آماده‌سازی دختران نوجوان برای سوءاستفاده اپستین مجرم شناخته شد. بنابراین اصل شبکه، شیوه جذب قربانیان و نقش مکسول صرفاً یک نظریه اینترنتی نیست.
این واقعیت‌ها به‌اندازه کافی جدی‌اند. مسئله از جایی پیچیده می‌شود که به ارتباط اپستین با افراد مشهور و ساختمان‌های عجیب جزیره او می‌رسیم.
در جزیره لیتل سنت جیمز، ساختمانی با نوارهای آبی و سفید، تزئینات هندسی و گنبد طلایی وجود داشت. ظاهر بنا باعث شد در رسانه‌ها و فضای مجازی به «معبد اپستین» معروف شود.
نقشه‌هایی که برای دریافت مجوز ارائه شده بودند، بنا را یک پاویون موسیقی معرفی می‌کردند که قرار بود پیانویی بزرگ در آن قرار گیرد. بااین‌حال، ساختمان نهایی ظاهراً تفاوت‌هایی جدی با طرح اولیه داشت. هدف دقیق آن نیز همچنان به‌طور کامل روشن نشده است.
همین ابهام منشأ نظریه‌های متعددی شد. گروهی ساختمان را محل برگزاری مراسم محرمانه می‌دانند. برخی دیگر از ارتباط معماری آن با نمادهای مذهبی یا آیین‌های باستانی سخن می‌گویند. نظریه‌های افراطی‌تر نیز آن را محل احضار شیاطین، جادوی جنسی یا قربانی آیینی معرفی می‌کنند.
اما تا امروز، هیچ گزارش رسمی معتبر، شهادت تأییدشده یا مدرک فیزیکی مستقلی منتشر نشده که ثابت کند این ساختمان برای مناسک شیطانی استفاده می‌شد. عجیب‌بودن بنا واقعی است؛ کاربرد شیطانی آن همچنان یک ادعای اثبات‌نشده است.
تصاویر منتشرشده از املاک اپستین اشیایی غیرعادی را نشان می‌دهند. اتاقی با صندلی دندان‌پزشکی و ماسک‌هایی روی دیوار، آثار هنری نامتعارف و تخته‌ای حاوی کلماتی مانند «قدرت» و «فریب» از جمله مواردی بودند که توجه کاربران را جلب کردند.
این تصاویر بدون تردید سؤال‌برانگیزند، اما یک تصویر به زمینه نیاز دارد. ماسک یا مجسمه می‌تواند اثر هنری، وسیله تزئینی یا بخشی از یک نمایش شخصی باشد. همان شیء در زمینه‌ای دیگر ممکن است کاربرد آیینی داشته باشد. برای تشخیص میان این دو، باید منشأ، محل استفاده و شهادت شاهدان مشخص باشد.
دقیقاً همین اطلاعات در بسیاری از روایت‌های اینترنتی وجود ندارد. تصاویر واقعی‌اند، اما توضیحی که کنار آن‌ها منتشر می‌شود همیشه واقعی نیست.
نام شخصیت‌های شناخته‌شده متعددی در دفترچه‌های تماس، تصاویر، ایمیل‌ها یا سوابق پرواز مرتبط با اپستین دیده شده است. بیل کلینتون و دونالد ترامپ در دوره‌هایی با او معاشرت اجتماعی داشتند. درباره سفرهای کلینتون با هواپیمای اپستین نیز گزارش‌های عمومی وجود دارد. ترامپ بعدها گفت ارتباط خود را با اپستین قطع کرده است.
شاهزاده اندرو با اتهامی جدی‌تر روبه‌رو شد. ویرجینیا جوفری او را به سوءاستفاده جنسی متهم کرد. اندرو این اتهام را رد کرد و پرونده مدنی در سال ۲۰۲۲ بدون پذیرش مسئولیت حقوقی با توافق طرفین خاتمه یافت.
این موارد باید بررسی شوند، اما نباید معنای آن‌ها را تغییر داد. نام فرد در دفترچه تلفن، حضور در عکس یا سوارشدن به هواپیما به‌تنهایی مشارکت او در جرم را اثبات نمی‌کند. حتی ارتباط نزدیک با اپستین نیز مدرک حضور در یک آیین شیطانی نیست.
درباره ملکه الیزابت دوم یا پاپ نیز مدرک معتبر عمومی وجود ندارد که نشان دهد آنان در شبکه جنایی یا مناسک ادعایی اپستین مشارکت داشته‌اند. ارتباط خانوادگی ملکه با شاهزاده اندرو یا وجود تصویر و نماد مذهبی در ملکی متعلق به اپستین، نمی‌تواند چنین اتهام بزرگی را ثابت کند.
اگر هدف کشف حقیقت است، نباید شهرت یک نام را جایگزین مدرک کنیم.
بعضی نظریه‌ها می‌گویند سوءاستفاده‌های اپستین فقط جرم جنسی نبودند و در قالب مراسمی سازمان‌یافته انجام می‌شدند. در این روایت‌ها از جادوی جنسی، کنترل روانی، قربانی، نمادهای باستانی و پیمان با موجودات شیطانی سخن گفته می‌شود.
این احتمال‌ها را می‌توان بررسی کرد، اما نمی‌توان آن‌ها را بدون شاهد معتبر «واقعیت آشکارشده» نامید. برای اثبات چنین ادعایی به شهادت مستقل شاهدان، تصاویر قابل‌احراز از خود مراسم، ابزارهایی با کاربرد آیینی مشخص، نوشته‌های شخصی یا گزارش کارشناسی نیاز داریم.
تا اینجا چنین مجموعه‌ای از شواهد در اسناد عمومی پرونده دیده نشده است. ممکن است اطلاعاتی منتشر نشده باشند، اما نبود دسترسی به همه اسناد، درستی یک نظریه خاص را ثابت نمی‌کند.
بی‌اعتمادی مردم کاملاً بی‌دلیل نیست. اپستین در سال ۲۰۰۸ به توافق قضایی بسیار بحث‌برانگیزی دست یافت. او سال‌ها پس از آن نیز به معاشرت با افراد بانفوذ ادامه داد. سپس در سال ۲۰۱۹، پیش از برگزاری دادگاه فدرال، در زندان جان باخت.
گزارش بازرس کل وزارت دادگستری مرگ او را خودکشی اعلام کرد، اما هم‌زمان از شکست‌های جدی کارکنان زندان، انجام‌نشدن کنترل‌های لازم و مشکل سامانه دوربین‌ها خبر داد. چنین نقص‌هایی طبیعی است که تردید عمومی ایجاد کنند.
بااین‌حال، تردید با اثبات متفاوت است. می‌توان گفت نهادها شفافیت کافی نداشته‌اند. می‌توان انتشار کامل‌تر اسناد و پاسخ‌گویی مسئولان را مطالبه کرد. اما نمی‌توان از نقص دوربین زندان مستقیماً به نتیجه وجود یک محفل شیطانی رسید.
مردم حق دارند بدانند چه کسانی از جرایم اپستین اطلاع داشتند، چه کسانی به او کمک کردند، چرا توافق قضایی سال ۲۰۰۸ تا این اندازه مساعد بود و چگونه او پس از محکومیت نیز به محافل قدرتمند دسترسی داشت.
مردم همچنین حق دارند بدانند:
هدف واقعی ساختمان گنبددار جزیره چه بود؛
چه کسانی به املاک اپستین رفت‌وآمد داشتند؛
کدام افراد فقط ارتباط اجتماعی داشتند و کدام افراد به جرایم او کمک کردند؛
چرا بعضی اسناد همچنان ناقص یا سانسورشده‌اند؛
چه نهادهایی در انجام وظایف خود شکست خوردند؛
و آیا قربانیان و بازماندگان همه فرصت بیان تجربه خود را داشته‌اند یا خیر.
انتشار حقیقت باید با حفظ هویت و امنیت قربانیان انجام شود. کنجکاوی عمومی نباید به افشای اطلاعات شخصی آنان یا ساختن روایت‌های هیجان‌انگیز به قیمت آسیب بیشتر منجر شود.
پرونده اپستین هنوز ابهامات مهمی دارد. پرسیدن درباره معبد، نمادها، افراد بانفوذ و اسناد منتشرنشده کاملاً مشروع است. رسانه‌ها و دولت‌ها نیز وظیفه دارند پاسخ‌های روشن‌تری ارائه کنند.
اما اگر پیش از دیدن مدرک تصمیم بگیریم همه مناسک شیطانی واقعاً انجام شده‌اند، دیگر در حال تحقیق نیستیم؛ فقط در جست‌وجوی چیزهایی هستیم که نتیجه قبلی ما را تأیید کنند.
مردم حق دارند حقیقت را بدانند؛ حقیقت جرایم اپستین، حقیقت نقش همدستان او، حقیقت شکست نهادها و حقیقت ارتباطات افراد قدرتمند. نظریه‌های اثبات‌نشده هم حق بررسی‌شدن دارند، اما باید با نام واقعی خود منتشر شوند: نظریه، نه واقعیت قطعی.
در پرونده‌ای با این حجم از جنایت و پنهان‌کاری، مرز میان این دو کوچک نیست. همین مرز است که تحقیق جدی را از شایعه جدا می‌کند.
