
هر پروژه ای میخوام شروع کنم با توجه هزینه و مقیاس پروژه تصمیم میگیرم که از معماری میکروسرویسی استفاده کنم یا مونولوتیک (Monolithic)، حالا میخوام در ادامه شمارو با این دو معماری آشنا کنم و مزایا و معایب اونهارو بگم.
این نوع معماری یک روش عادی و قدیمی هست که در بسیاری از پروژه ها استفاده می شه. به صورت کلی هر پروژه از سه قسمت اصلی تشکیل شده:
پروژه و برنامه ای که از معماری مونولوتیک (Monolithic) استفاده میکنه، همه ی 3 قسمت بالا رو به صورت یکجا و واحد استفاده می کند که باعث می شود کد ها قسمت های مختلف بهم وابسته باشند و توسعه سخت تر بشه.
البته استفاده از معماری مونولوتیک (Monolithic) کار اشتباهی نیست، همون طور که در مقدمه هم گفتم در پروژه هایی که زمان کمه، حجم پروژه پایین و یا برنامه نویس کمی در تیمتون دارید، استفاده از این نوع معماری شاید بهترین راهکار باشد.

میکروسرویس (Microservice) یک الگوی معماری است که در آن یک برنامه بزرگ را به چندین بخش کوچکتر و مستقل تقسیم میکند. هر بخش، به صورت یک سرویس جداگانه عمل میکند که مستقل از سایر بخشها قابل توسعه و ارتقاء است. این الگوی معماری به توسعه و مدیریت برنامهها کمک میکند و امکان ایجاد تغییرات در یک بخش از برنامه را بدون تاثیرگذاری بر سایر بخشها فراهم میکند.
ممنون که تا این لحظه همراه من بودید. اگر سوال، انتقاد و یا پیشنهادی داشتید خوشحال میشم در بخش کامنت های این مطلب با من درمیون بزارید.