
تو جوانی ام به کامت
همه را به راغ رامت
تو که اصل افس و افسون
همه گه نگه ندارت
که به باک و بی دمانی
همه دم سر از زمانی
تو به سان اشکبوسان
همه قبله زمانی
که تو را ستایش حق
به تجلی ستارا
همه عمر و فانی ات شد
به رهت گهی مدارا
تو گه این حزین قسمت
برهاند این صدا را
که به پر کنیِ مرغی
نرسد صدا صدا را
نکن ای شِکر شِکر دوست
که دلت غمین و بد بوست
برو ای تو را دهد باز
هَم و او که بازی ات باز
منم و جهان فانی
به سرای دار فانی
که تو را چه شد که این شد
همه را به دم چنین شد
تو بگو حزین عالم
که دلی به ره گسارم
من و این قصه دوری
تو و این دلم گدارم
برو و پی گنه جوی
که مباد از تو هر جو
تو امید بر سر من
که امید بر سر افزون
هَل و هی تو را مدارا
که سخن نکن مدارا
تو امیدا شِکوه افزون
که کند تو را مدارا
امید - نویان ریحانی
