در دو قسمت قبلی از ترسهای اولیه گفتیم و اینکه چرا نباید از آمدنِ این موجِ جدید واهمه داشته باشیم. اما امروز میخواهم دست روی حساسترین نقطهی این چالش بگذارم؛ سوالی که در ذهن همهی ما میچرخد: «بالاخره این تکنولوژی جای من را میگیرد یا نه؟»
+حقیقت این است که پاسخ به این سوال، در گروی فهمِ مرزِ میان «کد» و «قلم» است.
هوش مصنوعی در پردازش، دستهبندی و حتی بازتولیدِ اطلاعات، سرعتی باورنکردنی دارد. او میتواند در چند ثانیه هزاران خط کد بنویسد یا متنی طولانی دربارهی تاریخ بنویسد. این یعنی «تولید».
اما یک چیز هست که هوش مصنوعی هرگز نمیتواند آن را شبیهسازی کند: «تجربهی زیسته».
ماشین هرگز طعمِ شکست را نچشیده است. او هرگز برای نوشتنِ یک خط، شبها بیدار نمانده و با تردید دستوپنجه نرم نکرده است. ماشین «کد» دارد، اما «قلم» ندارد.قلم، فقط ابزار نوشتن نیست؛ قلم یعنی روحِ انسان، یعنی احساس، اخلاق، و دردی که پشت هر کلمه وجود دارد. وقتی شما متنی را میخوانید و حس میکنید نویسنده دارد حرفِ دل شما را میزند، این اثرِ قلم است، نه کُد.
هوش مصنوعی آمده است تا کارهای تکراری و خستهکننده را از دوش ما بردارد. او «کد»های تکراری را مینویسد تا ما فرصت داشته باشیم «قلم»مان را تیزتر کنیم. به زبان سادهتر:هوش مصنوعی قرار نیست جایگزینِ انسانهای خلاق و متفکر شود؛ بلکه قرار است ابزاری باشد در دستِ آنها تا کارهای بزرگتری خلق کند.چرا این پیوند جداشدنی نیست؟
حتی اگر در آینده تکنولوژیهایی بسیار پیشرفتهتر از هوش مصنوعیِ امروز هم بیایند، باز هم نیاز به «قلم» از بین نخواهد رفت. چرا؟ چون انسان همیشه به دنبال «ارتباطِ انسانی» و «معنا» است. ما کتابها را نمیخوانیم که فقط اطلاعات کسب کنیم، آنها را میخوانیم تا با روحِ نویسنده ارتباط برقرار کنیم.
+در دنیایی که پر از محتواهای تولیدشده توسط ماشین (کد) خواهد شد، متونی که دارای «روح و زاویه دید انسانی» (قلم) هستند،ارزشی صدچندان پیدا خواهند کرد.
پستی و بلندیها و سختیهای مسیرِ نوشتن و یادگیری، دقیقاً همان چیزی است که به قلمِ ما ارزش میدهد. ما با فهمِ درستِ هوش مصنوعی، یاد میگیریم که چطور از این دستیارِ قدرتمند برای پیادهسازیِ ایدههایمان استفاده کنیم، بدون اینکه اصالت و انسانیتِ خود را در این مسیر گم کنیم.در قسمت بعدی، به سراغِ این خواهیم رفت که چطور در عمل، قلمِ خود را با کدِ هوش مصنوعی همراستا کنیم تا به نتایجی شگفتانگیز برسیم.